Opinie

    • Hans Beerekamp

India voor beginners

Daniël Knoop in ‘Congo Business Case’

De eerste aflevering van de Indiase reisserie Van Bihar tot Bangalore (VPRO) viel me een beetje tegen. Dat kwam misschien doordat onze gastheer Jelle Brandt Corstius in alle media tevoren had gewaarschuwd dat hij niet spiritueel genoeg was voor India en vast had laten zien hoe het hem niet lukte een veter op meditatieve wijze door zijn neus heen te trekken.

Ja, het zal wel, dat heilige water van de Ganges, vol drijvende lijken en fecaliën, dacht ik en hoopte op een interessanter tweede deel. Die verwachting werd niet beschaamd.

Ook in zijn met dezelfde regisseur (Hans Pool) gemaakte twee series in Rusland moest Brandt Corstius het vooral hebben van zijn improvisaties en vermogen om eerste indrukken met ons te delen. Dat werkte wonderwel in de reportage van gisteren, uit de Punjabse hoofdstad Chandigarh. Gesprekjes op straat met willekeurige jongemannen gaven inzicht in het belang van een huwelijk, mits gearrangeerd door de ouders en binnen de eigen kaste.

Op een geheime locatie bezocht Jelle het zogeheten Love Commando, een hulpdienst voor jongeren die uit liefde willen trouwen, vaak een levensgevaarlijk voornemen.

Via een bespreking van het fenomeen bruidsschat werd duidelijk dat je in India beter zonen dan dochters kunt krijgen. Veel meisjes verdwijnen direct na de geboorte. Een vrouw beschrijft levendig hoe ze eens een krijsende meisjesbaby verscheurd zag worden door straathonden. Een oudere man noemt abortus na een (verboden) echo vooruitgang, want tot voor kort verrichtten vroedvrouwen de ondankbare taak van meisjesmoord – met gif, op een koude vloer of door de airco wat hoger te zetten.

Dan is het tijd voor een weeshuis van louter schattige meisjes, veelal daar beland via een vondelingenluikje. Adoptie kunnen ze vergeten, een huwelijk later ook veelal. Brandt Corstius eindigt optimistisch: „Moet je nagaan waar India toe in staat is als die meisjes zich niet meer ongewenst voelen...”

Aangrijpende en effectieve televisie, die op Twitter leidde tot unanimiteit over India als een heel akelig land. Het is gezond tegengif voor het gedweep met yoga en goeroes, maar het had niet misstaan om een beetje uit te leggen dat trouwen uit economische motieven heel lang de standaard was, ook in onze kontreien. En hoe dat nu precies zit met die kasten en die minachting voor vrouwen. Is dat religieus of cultureel? Bestaan er ook wetten tegen en waarom werken die dan niet? Impressies zijn aantrekkelijk voor televisie maar daardoor mis je soms de context..

    • Hans Beerekamp