De ambities van Maryam Rajavi

De Libische oppositie werd vorig jaar verheven tot ‘enige wettige vertegenwoordiger van het Libische volk’, al zat het oude regime gewoon nog in Tripoli. Nu heeft de nieuwe Syrische oppositiecoalitie van Frankrijk en Groot-Brittannië een soortgelijke status gekregen, en maken de Verenigde Staten zich naar verluidt op hun voorbeeld te volgen.

Dus waarom de Iraanse oppositie niet?

Mocht u nu denken aan de Groene oppositie in Iran van ex-premier Hossein Mousavi en ex-parlementsvoorzitter Mehdi Karroubi, die in 2009 honderdduizenden mensen in Iraanse steden de straat op kreeg, dan zit u op het verkeerde spoor. Het gaat om de Mujahedeen-Khalq, de Islamitische Strijders van het Volk, ook wel bekend onder de naam Nationale Raad van Verzet van Iran en een reeks andere aliassen. Maryam Rajavi, leider van de groep, heeft vorige week een campagne gelanceerd om dezelfde internationale erkenning te krijgen als de Libische en de Syrische opposanten.

In het Franse parlement zei Rajavi dat het „de grootste politieke fout van het Westen is dat het een sleutelbeweging voor verandering in Iran negeert”, dat wil zeggen de Mujahedeen-Khalq. De enige oplossing voor Iran is dat het regime verdwijnt, zei ze. De westerse sancties zijn een goed hulpmiddel, maar de val van de ayatollahs lukt alleen als het Westen zijn koers wijzigt jegens „het Iraanse volk en zijn verzet”. Maar dat is „onvermijdelijk”.

Rajavi is terug in de internationale gratie sinds de Amerikaanse regering afgelopen september haar organisatie van de lijst van terreurorganisaties schrapte. Een prominent gezelschap van politici, voormalige politici en andere hoge functionarissen had zich door de Mujahedeen-Khalq royaal laten betalen om daartoe druk uit te oefenen in Washington. Sindsdien heeft Rajavi ook al het Europees Parlement toegesproken.

Waarom laten westerse politici zich altijd inpalmen door deze sekte? Europarlementariërs hebben jaren geleden al eens het VN-lidmaatschap van Iran aan de Mujahedeen-Khalq willen geven.

De groep was inderdaad een belangrijke deelnemer aan de revolutie die in 1979 de sjah ten val bracht, maar verloor een bloedige machtsstrijd tegen de islamitische leider ayatollah Khomeiny. Onder de Iraanse bevolking verloor ze echter alle steun toen ze zich midden jaren tachtig tijdens de Iraans-Iraakse oorlog encanailleerde met de Iraakse president Saddam Hussein. Talrijke opgestapte Mujahedeen-leden hebben bovendien een boekje opengedaan over de vereiste totale onderwerping aan het leiderschap van Rajavi en haar inmiddels verdwenen man Masoud.

Arme Iraniërs. Stel je voor: na opperste ayatollah Khamenei opperste mevrouw Rajavi.

Carolien Roelants

    • Carolien Roelants