Hoe destructief continue seksuele opwinding is (en drie andere longreads)

Seksspeeltjes op de Kamasutrabeurs. Een orgasme kan de constante spanning bij mensen die aan 'persistent sexual arousal syndrome' lijden verlichten, maar het is slechts voor even. Foto ANP / Erik van 't Woud

Nrc.nl maakt iedere zondag een selectie van de beste longreads, lange artikelen die op internet staan. Deze week lazen we onder meer het verhaal van een vrouw die continu seksueel opgewonden is en het persoonlijke verhaal van de mensen die eind vorige maand omkwamen bij een grote brand in een kledingfabriek in Bangladesh.

Altijd opgewonden, of je het nu wilt of niet

Foto ANP / Erik van 't Woud
Het is makkelijker om er flauwe grappen over te maken dan om je voor te stellen hoe destructief het kan zijn. Het lichaam van de 39-jarige Gretchen Molannen uit Spring Hill, Florida is ongevraagd en ongewild in constante staat van seksuele opwinding. De enige oplossing is masturberen, de hele dag door. Een orgasme kan de spanning verlichten, al is het slechts even.

Met lust of liefde heeft het niks te maken. Na tien helse jaren komt Molannen er achter dat ze aan het persistent sexual arousal syndrome lijdt. Een ziekte waar maar weinig begrip voor is en waar geen bewezen medicatie voor bestaat. Zelfs het laten verwijderen van de clitoris is tevergeefs.

De Tampa Bay Times heeft het ongemakkelijke verhaal over een vrouw die door haar continue seksuele opwinding niet normaal kan functioneren. Een verhaal met een inktzwart naschrift.

“She struggled to keep even the most menial jobs. She sold sterling silver jewelry, took messages for a medical answering service, monitored alarms for an alarm company, answered phones at a tanning salon. But at each job, she was spending so much time alone in the bathroom that it affected her performance, and even when her bosses didn’t complain she convinced herself everyone knew and she couldn’t live with the embarrassment. By 1999, she’d given up on working.

Gretchen no longer wanted to have sex. Orgasms had become work. And even mild physical affection just made the symptoms worse.”

Lees het hele verhaal van Leonora LaPeter Anton op de site van de Tampa Bay Times (3.040 woorden).

‘Mam, ik ga dit niet overleven. Je kunt me vinden op het toilet’

Foto AP / Hasan Raza
Wanneer het net gebeurd is, zijn het nog koude cijfers. ‘Meer dan honderd doden bij brand in kledingfabriek Bangladesh’, kopte nrc.nl ‘s ochtends vroeg op 25 november. Het vuur had bij Tazreen Fashions, een fabriek in Dhaka met zeven verdiepingen waar honderden werknemers kleren zaten te maken, in totaal 112 doden geëist.

Dit zijn de persoonlijke verhalen achter het drama van die nacht. Wie er werkten, hoe ze daar hun dood vonden of juist op het nippertje overleefden. We lezen dat het gebouw pas recent was uitgebreid van drie naar zeven verdiepingen, dat C&A en Walmart klanten waren en dat beveiligers het trappenhuis blokkeerden omdat het ‘gewoon een oefening was’.

“Smoke was filtering up through the three staircases. Screams rose from below. The two managers had vanished. Power suddenly went out throughout the eight-story building. There was nowhere to escape. The staircases led down into the fire. Iron grilles blocked the windows. A man cowering in a fifth-floor bathroom called his mother to tell her he was about to die.”

Lees het hele verhaal van Jim Ardley op de site van The New York Times (2.657 woorden).

Wachten op Bigfoot


Het is de Amerikaanse versie van de verschrikkelijke sneeuwman: Bigfoot. Er is geen enkel bewijs dat de harige en gigantische wildeman bestaat, maar toch is er al decennialang een zoektocht naar het wezen. In de Amerikaanse staat Ohio bestaat er zelfs de Southeastern Ohio Bigfoot Investigation Society, een clubje van Bigfoot-gelovers die er zo nu en dan op uittrekken om - uiterst serieus - op zoek te gaan naar sporen van het wezen.

Wie zijn deze mensen en waarom stoppen ze tegen beter weten in zoveel energie in een kansloze missie? Colleen O’Neil zocht het uit voor Outside en ging mee op Bigfoot-jacht.

“Every once in a while, we stop so Nancy or Todd can shriek and shout gibberish into the forest. That’s how they communicate with any creatures that might be nearby. They encourage me to try it; Bigfoot is attracted to female voices. I let out a weak yelp. Nancy smiles proudly. I blush and laugh nervously, feeling totally ridiculous.
(…)
Half-an-hour later, the trees finally thin out and we emerge onto a moonlit road. Nancy shakes her head. “I really wanted you to have some activity,” she says to me. “Did we convince you?” I shrug. I don’t have the heart to tell her no.”

Lees het hele verhaal van Colleen O’Neil op de site van Outside (2.543 woorden).

The Boss staat zich elke avond kwaad te maken - voor wie?

Foto Reuters
Al tien nummer 1-albums heeft hij op zijn naam staan, eigenlijk allemaal met min of meer dezelfde maatschappijkritische boodschap. Toen Obama begin november herkozen werd, kwam de president het podium op lopen terwijl ‘We Care Of Our Own’ klonk - een nummer dat eerder sarcastisch is over de manier waarop Amerikanen elkaar de helpende hand toesteken, dan dat het zo’n saamhorigheid prijst.

Het campagneteam van Obama is geen uitzondering: Tom Chiarella, Esquire-journalist en groot fan van The Boss, bezocht zeven Springsteen-concerten in twee weken tijd en kwam weinig fans tegen die écht naar zijn boodschap luisteren. Ze komen voor “the old stuff”, de grote hits. Willen meezingen zonder mee te denken.

The Last Protest Singer is een goed geschreven stuk over een ervaren muzikant die zich elke avond kwaad maakt, maar tegelijkertijd mensen samenbrengt.

“The man, the Boss, has done his level best, as always, to make the crowd feel what he feels — a rollicking elation, a well-earned exhaustion, and a good bit of righteous anger. By then I remember everything I might sing now, after all this. Yeah, I’ll burn it. I’ll race it. I’ll tear it down. I’ll go looking for more. I’ll wreck it all. Whatever Bruce says. Still.”

Lees het hele verhaal van Tom Chiarella bij Esquire (3.445 woorden).

Over deze rubriek

Op internet moeten teksten kort zijn, was jarenlang het devies. Mensen lazen namelijk geen lange artikelen van een beeldscherm; daar was het papier voor. Tegenwoordig is dat anders. Met de komst van de tablets en e-readers is van een scherm lezen aantrekkelijker geworden. Bovendien ontstonden diensten als Instapaper, Pocket (voorheen Read It Later) en Klip.me, waarmee je een artikel van een website kunt bewaren om later te lezen - en belangrijker: in een aantrekkelijke opmaak. Daarom selecteert nrc.nl elke zondag, wanneer je er de tijd voor kan nemen, een aantal van de beste ‘longreads’.

Zelf een mooie longread gelezen? Geef je tip in de comments.

    • Lex Boon en Peter Zantingh