Wat is er zo geinig aan bescherming van bedreigde diersoorten?

Gelukkig laat NRC Handelsblad zich weer van zijn beste kwaliteitskant zien, door diverse auteurs los te laten op het onderwerp ‘klimaat’ (Opinie&Debat, 1 december). Veel mensen, ook journalisten, hebben niet veel belangstelling voor dit onderwerp. Dit komt doordat de mens stelselmatig risico’s onderschat.

De diverse bijdragen in Opinie&Debat waren nogal cynisch. Wat bedoelt Richard Tol bijvoorbeeld met deze zin: „Dit wordt vergemakkelijkt door het voortdurend overdrijven van het klimaatprobleem en het laconiek omgaan met de bewijsvoering door enkele wetenschappers.” De bijdrage van Rosanne Hertzberger – die een geestig verhaal schrijft over het feit dat zuurstof giftig is voor allerlei levensvormen, die daardoor uitgestorven zijn – ontspoort aan het slot, met woorden als „geinig”, „kolderiek” en „grote grap”. Wat is er geinig, egoïstisch en „zogenaamd liefdadig” aan het beschermen van bedreigde diersoorten? Die soorten zijn immers net zo afhankelijk van de zuurstof als wij! Hertzberger ontkent het klimaatprobleem door te redeneren vanuit de aarde. Het maakt voor de aarde inderdaad weinig uit of de mens er nog honderd of duizend jaar op rondloopt.

Floor Rusman schrijft dat het klimaat haar niet interesseert en dat dit ook geldt voor de politiek. Inderdaad, de inschatting is nu blijkbaar dat je daar geen stemmen mee trekt. In 1998 dacht men daar blijkbaar anders over, hoewel de urgentie van het probleem toen nog niet zo duidelijk was. Rusman zegt ook dat we politici nodig hebben die ons wijzen op de gevaren en die met haalbare plannen komen. Dit laatste lijkt me prima. Laten we dan het oude motto weer uit de kast halen: een beter milieu en klimaat begint bij jezelf.

Pieter Parmentier

Diepenveen

Hertzbergers satire is nog geen politieke ideologie

Rosanne Hertzberger steekt de draak met onze bekommerdheid om onze kwetsbare aarde, door te stellen dat het de aarde een rotzorg zal zijn hoe ze eruitziet. Met onze kwetsbare aarde bedoelen mensen de aarde in haar bestaande vorm. Volgens Hertzberger willen we deze alleen behouden omdat ze zorgt voor ons natje en droogje en er ook nog een beetje aantrekkelijk uitziet. Dit is net als beweren dat we ons alleen maar druk maken over moord en doodslag omdat we daar niet zelf het slachtoffer van willen worden. Natuurlijk willen we dit niet, maar dat maakt iemands tegenzin om zijn medemens leed te berokkenen niet minder oprecht. Het is een misvatting dat onze pragmatische beweegredenen de waarheid zijn en onze ethische beweegredenen een leugen. De twee zijn verbonden.

Als politieke overtuiging is Hertzbergers standpunt net zo’n eigenaardig ideologisch product van onze grote hersenpan als onze afkeer van kaalslag en vernietiging. Die afkeer vind ik niet meer dan fatsoenlijk, en Hertzbergers ideologische versie van haar satirische uitgangspunt nogal luguber.

E. Alofs

Leiden

De staat beschermt ons

Richard Tol houdt een sterk pleidooi voor de invoering van een CO2-belasting, maar wat het beleid voor aanpassingen aan klimaatverandering betreft, slaat hij de plank mis. Als econoom zou hij moeten weten dat bescherming tegen hoogwater, voedselzekerheid en gezondheid publieke goederen zijn en niet een taak voor de burger. In tegenstelling tot wat hij beweert, is de zuurbetaalde koolstoftaks straks dus goed besteed aan degelijk onderzoek en ontwikkeling van het adaptatiebeleid in Brussel en Nederland.

Dr. Laurens Bouwer

Instituut voor Milieuvraagstukken aan de Vrije Universiteit Amsterdam