Het beest doet alles zelf

Bas van Putten test de nieuwe Range Rover op de juiste plek: in de woestijn.

fotografie: Lars van den Brink Onderwerp:Range Rover gefotografeerd bij Land Rover Nederland. Op de foto Field Sales Manager Ramon Duivenvoorden.

In de woestijn bij Marrakech, Marokko. Voor ons ligt een Indiana Jones-achtige afgrond. In de Alpen maken ze je bang met een hellingsgraad van zeven procent; deze loopt in de tientallen. De bedoeling is dat we onze aluminium suv – de Eerste Wereldwijd van lichtmetaal, volgens de fabriek 420 kilo lichter dan zijn voorganger – naar beneden laten rollen. De nieuwe Range Rover, the world’s most refined and capable luxury suv, zou het karwei met twee vingers in de neus moeten klaren. De vraag is of dat ook voor de bestuurder geldt, en dat ben ik. Dit de verweekte stadsmens aandoen is Ronnie Tober vragen voor de titelrol van Rambo 5.

De wereldwijde persintroductie van de terreinreus in Marokko is tot dit fatale ogenblik relatief geruststellend verlopen. Kalm kronkelde de perscolonne, een luxueus fictief VN-konvooi van twintig testwagens met leer en navigatie, tussen de palmen en echte kamelen door. De strandrace langs de oceaan was lifestylerecreatie voor gevorderden, een semi-heroïsch glibberen zonder groot afbreukrisico.

De afgrond is het begin van de hel. Hij eindigt in het diepste punt van een duinkrater, vanwaar de tocht omhoog voert naar een bocht vlak onder de heuveltop aan de overkant. Daar gloort na een afslag linksaf het begin van de afdaling via de linkerflank van het zandravijn. Hoe erg het wordt zien we in de verte, waar een van de journalistenequipes zich zo diep in het woestijnzand heeft gevreten dat een Land Rover Defender van de hulptroepen hun schandpaal vlot moet trekken.

Goed, we duiken. De openbaring is: het beest doet alles zelf. Het geheim heet Hill Descent Control, een systeem dat de auto automatisch in stijlvol wandeltempo laat afzakken. Remmen doet hij eigener beweging, de bestuurder hoeft alleen zijn stuur recht te houden. Dit is heldendom op de pof.

Lastiger is de weg omhoog. Nu het testtraject door de pechcollega’s is versperd zijn we op een haastig geïmproviseerde vluchtroute aangewezen, die me dwingt volgas naar boven te blazen en bovenop het duin, strategisch inhoudend zonder vaart te verliezen, scherp naar rechts te sturen om de laatste zanddrempel te bedwingen. Mijn voorgangers hebben zulke diepe sporen in het zand getrokken dat de Range Rover tijdens de klim alle kanten op schiet. Grip: nihil.

Russische roulette

Ik besluit de 5.0 Supercharged – 510 pk, 2.330 kilo – niet te sparen; als zij van Range Rover geloven dat dit kan, is het hun zaak. Mijn eerste poging moet over. Ik laat me terugzakken voor een volgende aanval. De tweede keer heb ik hem. Ik gooi het stuur bruut om, de aluminium baksteen schuift driftend door het zand tussen twee hagen kreupelhout net aan over de finale hobbel. Onvoorstelbaar. Ik jubel als een puber, in het besef dat onze Russische roulette ook een total loss had kunnen zijn. Maar: geslaagd voor het mannenleven.

„You’re a very good driver”, gunt de instructeur ter plaatse me de schouderklop die bij het hospitality-pakket van mijn gastheren is inbegrepen. Man, je weet net zo goed als ik dat deze doordeweekse sukkel theoretisch ver boven zijn macht rijdt. Maar op de middenconsole, in een kader van hoogglanzend zebrano hout, zit nu eenmaal de goddelijke draaiknop voor de toverij die al mijn blunders opvangt. Terrain Response 2 Auto, desgewenst handmatig configureerbaar met tot de verbeelding sprekende standen als General Driving, Grass/Gravel/Snow. Mud/Ruts, Sand en Rock Crawl, stemt onderstel en overige parameters offroad geheel self-supporting af op het werkterrein. Je moet volstrekt ontoerekeningsvatbaar zijn om het met deze auto te verpesten. De nieuwe Range Rover is de God die jou voor God laat spelen. Het ego dankt beschaamd.

Wat moet de vierde generatie Range Rover in de stad, waar hij zal stranden? Die staat straks voor minimaal 114.000 euro vorstelijk zandhaas b.d. te zijn in de PC. Hij zal zijn dagelijkse gang van Gooi naar Goudkust afleggen alsof hij ervoor is gemaakt, maar het asfalt is een schending van zijn waardigheid, een moord op zijn wezen. Hij hoort in Marokkko, waar alleen de koning en de plaatselijke penose hem kunnen betalen. Bij ons glijdt hij glanzend tot zijn laatste dagen als tiendehandsje in een prachtwijk zijn soldatengraf tegemoet, zijn woeste geheimen met zich meenemend. In het vlakke Holland zullen slechts schrijver dezes en een handvol vakbroeders begrijpen wat aan hem verloren ging. Tot die tijd schrijven de lustmensen in Zuid hem voor ons af, radical chic in doodse stilte. Ik prijs zijn grootheid en beween zijn lot.