Help! De kerstboomkweker is ziek

Bij de boomkwekerij van Kyra Gunneweg en haar man kunnen klanten een kerstboom adopteren en na de feestdagen weer terug laten planten. „Ik ontwaar een beauty van een kluit. Jammer dat kerstbomen worden afgerekend op hun bovengrondse kwaliteit.”

Kyra Gunneweg tussen haar adoptiekerstbomen. Foto Maarten Hartman

Donderdag 29 november

De ochtend breng ik door op de kwekerij met mail en social media. Medewerker Jarrett spit de laatste kerstbomen uit de grond. Erwin maakt offertes voor bamboeklanten, terwijl onze administratief medewerker helpt de adoptieactie in stelling te brengen. De bamboe- en kerstbomenverkoop lopen de laatste jaren steeds meer door elkaar.

Buiten ontwaar ik een beauty van een kluit onder een kerstboom. Hier gaat het dus om: een zware homp aarde met duizenden kleine haarworteltjes. Jammer dat kerstbomen worden afgerekend op hun bovengrondse kwaliteit, anders konden we er veel meer hergebruiken.

Kinderen opgehaald uit school. Op weg van huis naar de ‘kweek’ blijkt de weg geblokkeerd door dampend nieuw asfalt. Precies op tijd, vóór de grote hausse. We hebben maar veertien dagen om te pieken, om het werk van de rest van het jaar te verzilveren. Dan moet de toegangsweg wel vrij zijn, anders haken klanten af. Dan maar posteren en flyeren met de kinderen in het winkelcentrum, kunnen we mooi nog even boodschappen doen.

20.30 uur. Na een digitale klankschalensessie op mijn mp3 stuur ik een mail naar de uitgiftepunten over de verdere organisatie.

Vrijdag

’s Ochtends twee massages gegeven voor mijn opleiding tot masseur. Een paar uur alleen maar bezig met andermans lijf en de heksenketel uit mijn hoofd laten vervagen. ’s Middags persbericht online gezet en laatste reminder verstuurd over reserveringsdeadline. Op zoek naar de boom van een milieuorganisatie in de database. Helaas, afgekeurd. Het kan de beste overkomen.

In Groningen spitten Frans Kerver en zijn medewerkers nu de bomen allemaal uit de grond. Ze worden uitgegeven bij Tuinindestad, een Urban Gardening-centrum. Het is zó leuk dat elders in het land ons initiatief is opgepakt om ook ter plaatse mensen te kunnen voorzien van een biologisch gekweekte, duurzame kerstboom. We krijgen uit de verste uithoeken aanvragen en vonden het belangrijk dat de bomen dicht bij de mensen verder konden groeien. Dat lukt niet overal, want je hebt wel geschikte zandgrond nodig. Bovendien is de voorraad kerstbomen met een EKO-keurmerk niet zo groot dat je er meteen heel Nederland mee volzet. We planten jaarlijks duizend bomen aan, maar het duurt zeker vier jaar voor je een beetje een leuk exemplaar hebt staan.

’s Avonds. Cadeautjes voor pakjesavond inpakken. Intussen een mail van een klant beantwoorden die online niet kon reserveren. „Het is boomnummer 1.080 en hij heet ‘Glukie’. Wij willen ’m heel graag weer terug deze Kerst!” Zeven jaar geleden schreven we alle adopties gewoon op een paar aan elkaar geplakte A4’tjes, gevolgd door een Excel-sheet die al snel explodeerde. Sinds vorig jaar hebben we een onlinedatabase. Het maakt de logistiek op de kwekerij een stuk inzichtelijker.

Zaterdag

Ziek kind. Gebroken nacht. Gelukkig past oma op. Vanochtend nog snel twee gedichten geschreven. Nu alle gereserveerde boomnummers uit de database vissen en boomlabels printen. Maandag gaan de medewerkers ze bevestigen en kunnen we voor zes externe uitgiftepunten de bomen klaarzetten voor vervoer.

Levering van kerstpakketten. Weer een vinkje op mijn to do-lijstje. Straks sta ik fluitend tussen de bomen. Hopen dat het zonnetje schijnt. Soms vraag ik mij af hoe ik in godsnaam kerstbomenvrouw ben geworden. Ik heb er in elk geval niet om gevraagd of van gedroomd. Maar we zijn er wel het hele jaar zoet mee; waar een doorsneekerstboomverkoper eind december tevreden op skivakantie kan, staan bij ons vanaf 2 januari de mensen alweer aan de poort met hun boom voor herplanting. Waar we wel om gevraagd hebben is betrokkenheid van de klanten, door ons project ‘Adopteer een kerstboom’ te noemen. En dat maakt adoptieklanten erg leuke klanten. De eerste druppelen vandaag al binnen.

Pakjesavond met het gebruikelijke gehaast, gedicht, opa’s en oma’s en nog steeds een ziek kind.

Zondag

Even helemaal niks. Met dochter naar het Z@pp-Sinterklaasfeest, wat familieleden geknuffeld – hopen dat het buikgriepvirus niet besmettelijk is, want bijna iedereen helpt de komende weken mee. ’s Avonds nog wat lastminute-reserveringen.

Maandag

Sneeuw. Jawel. I’m dreaming of a... geef mij maar een groene kerst! Het is te koud en te nat om de hele dag buiten te labelen en selecteren. Met zijn allen maken we het gebouw-in-aanbouw klaar voor de verkoop: manden en schotels van zolder gehaald, verlichting opgehangen, de laatste artikelen in ons nieuwe bamboewinkeltje gezet, de kerstspullenruilmarkt ingericht. En: de wegwijsbordjes in elkaar gezet, zodat men zijn eigen boom kan terugvinden straks.

’s Avonds krijgt Erwin ineens buikgriep. Ik verkas naar een kinderkamer om niet nóg een gebroken nacht te hebben. Om er de volgende ochtend achter te komen dat ook dochterlief het virus te pakken heeft. Zo gaat dat. Moeders blijven overeind om pleegzuster te spelen.

Dinsdag

Help! De kerstboomkweker is ziek. Met wat kunst- en vliegwerk probeer ik bedrijf en gezin draaiend te houden. De stand van zaken met de uitgiftepunten besproken. 165 reserveringen staan klaar voor vervoer naar Amsterdam. Daar komen deze week nog zo’n 300 bomen bij.Alphen aan den Rijn, Arnhem, Groningen, Waalre, Groenekan en Driebergen staan in de startblokken. Uitgiftepunt ’s Graveland wil het liefst medium bomen, wat gunstig is want de bomen groter dan anderhalve meter zijn dit jaar echt schaars.

’s Middags doe ik een lading boodschappen en verstuur nog een pakketje voor een bamboeklant. Weinig verbetering in de ziekenboeg. Rond half vijf spreek ik de volgende dag door met onze medewerkers. Een van hen verzekert me dat het goed komt en vraagt me een beetje rustig te doen. Fijn. Dank. Tijdens het koken probeer ik me bewust te zijn van elke handeling. Een meditatietechniek die ik onlangs heb geleerd. Het helpt.

Woensdag

Nog steeds een ziek kind. De kweker verklaart zichzelf beter en gaat helpen laden voor de eerste grote bezorgklus. Op school help ik de Sint onthalen met het andere kind. Thuis even wat tijd voor huishoudelijke klussen. Het kriebelt om naar de kweek te gaan.

Rond half twee kan ik eindelijk even weg. De jongens zijn bezig met laden voor ’s Graveland en de eerste bedrijfsbomen worden geleverd. Bij onze eigen klanten blijken er wat bomen vermist op de kwekerij. Zij moeten een nieuwe kiezen. Vaak hebben we gedacht te stoppen met het personaliseren van de bomen, maar zodra de eerste mensen dolgelukkig met ‘hun’ boom wegrijden, laten we dat idee weer varen.

Bij terugkomst uit Amsterdam meldt de chauffeur dat vrijdag een sneeuwstorm wordt verwacht. Het is wel erg vroeg dit jaar. We spreken de laatste details door met het personeel en delen chocoladeletters uit. Klaar voor de start.

Donderdag 6 december

De tweede lading bomen vertrekt naar Amsterdam. Daar zit de sfeer er aardig in. Op de kwekerij schijnt de zon uitbundig. Een fijn begin van een drukke dag. Tussen de klanten door de pers te woord staan en wat kinderziektes opsporen uit de procedure met een nieuwe kassa en registratie via iPad. Als het goed is hebben we dit jaar nóg minder administratie. Hiep hoi! Meer uitgiftepunten voorbereiden, de boomlabels en adoptiekaarten niet vergeten mee te leveren. Dames van Unicef en Mama Alice komen langs. In ons piepkleine bamboe/kerstwinkeltje hebben we ook plaatsgemaakt voor de verkoop voor goede doelen. Nieuwsgierige klanten komen kijken naar onze zelfgebouwde leemkachel in het winkeltje, waar het voor het eerst sinds zeven jaar gewoon lekker warm is.

Om vijf uur zwemt mijn dochter af voor haar diploma B. Een kroon op een vreselijk drukke week. Gaat de sneeuw ons nog parten spelen?