Dode ogen

D e voorzitter van de KNVB, Michael van Praag, is een oud-scheidsrechter. Hij noemt het graag zijn mooiste eretitel. Nog hemelser: een nederige bijdrage aan de samenleving, zonder winstbejag.

Gewoon dienend.

Vandaag is Michael van Praag een van de bonzen in het Europese voetbal. Lucratieve hobby, vliegen in businessclass, vijfsterrenhotels. Hoe een staanplaats achter het doel voelt bij min 10 weet hij niet meer. Zijn stoeltje met kussen is verwarmd.

De heer Van Praag sprak zijn afschuw uit na de aanslag op jeugdgrensrechter Richard Nieuwenhuizen. Hij juichte de voorgenomen bezinning in de kantines van amateurclubs toe.

Spreken zou helen.

Zijn droefenis ging niet zo ver dat hij de clubs uit het betaald voetbal ook een pauze in bezinning oplegde. Er wordt dit weekend gewoon gevoetbald in de eredivisie. Dat moet, want anders raakt de kalender in de war. En een intermezzo kost de clubs geld.

Dat is een gewelddadige dood niet waard.

De professionele clubs volstaan met een rouwband en een minuut stilte. De frater Venantius van het Nederlandse voetbal, Jan van Halst, hoopt nog dat profvoetballers en trainers er een protestloos weekend van zullen maken. Dat wil zeggen: geen bekken trekken tegen de scheids, geen spuug naar de grensrechter, gele en rode kaarten incasseren met de devotie van een gebed.

Engelenvoetbal.

Maar dat de wedstrijden gespeeld moeten worden, is voor Van Halst vanzelfsprekend. Het is ook zijn brood, als analist van de NOS. De carrousel van hypocrisie draait vrolijk door in voetballand. Bij mijn weten is de coach van Feyenoord, Ronald Koeman, de enige die zich uitgesproken heeft voor een weekend zonder voetbal. De zelfverklaarde moralisten van de dug-out, type Gertjan Verbeek, hoor je even niet.

Clubvoorzitters ook niet.

Medeleven alla, maar dan in bijberoep.

Voor de betreurde grensrechter wordt nog een stille optocht gehouden. Zullen Van Praag en Van Halst meelopen? Alsook de selecties van Ajax en Vitesse? Spieren zijn te gevoelig voor stille optochten – dat risico is te groot. Het gezin van Richard Nieuwenhuizen zal het in publieke troost moeten stellen met een handvol amateurs. Op dat niveau doen spieren er niet zoveel toe.

Andermaal wordt nu verwezen naar sporten als hockey en rugby waar de beslissingen van de wedstrijdleiding geruisloos worden gerespecteerd. Tsja: het gaat hier ook om (veredelde) amateurs. Niet om miljoenenboys uit het betaald voetbal.

Dan sta je wat makkelijker stil bij de gruweldood van een grensrechter. Dan mag de arbiter zich nog eens vergissen bij de toewijzing van een strafcorner. Op de hockey- en rugbyvelden is de innerlijke beschaving nog niet aangerand door het casinokapitalisme van het voetbal. Het scheelt in animositeit en sociaal fatsoen.

De voetballer als rolmodel: je hoorde de afgelopen dagen niet anders. Waarom niet de clubs als rolmodel? Elleboogstoot: drie maanden schorsing, salaris en premies ingehouden. De coach die de arbiter halvelings te lijf gaat: buiten!

Wishful thinking.

De clubs zelf gaan in beroep tegen de schorsing van een speler voor een doodschop. Zij zijn voluit medeplichtig aan de ambiance van geweld die het voetbal teistert. Maar dat wil Michael van Praag niet zien. En de UEFA en de FIFA ook niet.

Mannen met dode ogen.

En hoe zit het met de overheid? We hebben in geen jaren nog een minister van Sport gehad die naam waardig. Altijd weer zo’n zeilclubfiguur met een dunne portefeuille en te veel vrije tijd.

Sprookjesvertellers zonder visie en beleid.

Grootste zorg: kaartjes sprokkelen voor de kinderen en de neefjes.

En uiteraard te lamlendig om mee te lopen in een stille tocht.