Niet uit te rekenen

December – consumptiemaand. Een rekenvraag: hoe groot is de ecologische voetafdruk van Kerstmis in Nederland?

Meten is weten – zo klinkt dat heel aantrekkelijk in eerste instantie. Of gaat het om warme gevoelens opwekken met getallen die nog het meeste doen denken aan lauwe boter? Want wat meten we dan? De cadeautjes, het extra bij elkaar op bezoek gaan, de verwarming een graadje hoger, het feesteten, kaarsjes aan of de extra drank. En dat is alleen nog maar de ‘buitenkant’. Wat te denken van het transport van alle extra spullen en onszelf, de slechte arbeidsomstandigheden elders, het virtuele water in de entrecote, de verborgen kinderarbeid, de CO2 uitstoot, en niet te vergeten dat wij mensen met de feestdagen onze wij-hebben-verantwoord-gedrag-teugels wat laten vieren. Feestdagen toch? Dan mag het even wat losser. Dus behalve als een fantasievol getalsmatig hersenspinsel is de ‘eco-kerstvoetafdruk’ zelfs bij benadering niet uit te rekenen. En dat is maar goed ook. Want meten zou in dit geval alleen maar afleiden van het weten. De crux is niet het construeren van boterzachte getallen die een neiging hebben een eigen leven te gaan leiden. Het gaat om samen duurzaamheid in ons dagelijks doen en laten vormgeven. En zolang in het achtuurjournaal een moeder met droge ogen kan zeggen dat haar zoon niet mee kan komen in deze tijd van het jaar omdat hij geen op afstand bestuurbare helikopter heeft, hebben we nog een lange weg te gaan.