Hoe de muziek de harmonie verder verstoort

Hoofdpersoon Alex raakt betrokken bij een bizar ongeluk op het spoor.

Paranoid Park (Gus Van Sant, 2007) Ned. 2, 00.10 – 01.30 uur

In het begin van het fragmentarisch en niet chronologisch vertelde Paranoid Park, dat zich afspeelt in de wereld van jonge skaters, gebruikt regisseur Gus Van Sant (bestaande) muziek op een traditionele manier, waarbij de door hem uitgekozen liedjes vooral de sfeer ondersteunen. Zo horen we dromerige techno die onder even dromerige, sterk vertraagde beelden van de skaters is gemonteerd.

Maar naarmate de film vordert, gaan beeld en muziek meer en meer uit elkaar lopen.

In het midden van de film zit een scène waarin hoofdpersoon Alex betrokken raakt bij een bizar ongeluk op een spooremplacement. Een zeer symbolisch moment: precies halverwege de film wordt een lichaam door een trein in twee helften uiteen gerist. Op dat moment horen we religieuze muziek, wat een vreemde sfeer creëert. Toch past het heel goed bij de geestesgesteldheid van Alex, die ook al de scheiding van zijn ouders moet verwerken. Ook hij ervaart het moment als onwerkelijk, alsof het niet hemzelf betreft.

Van Sant gebruikt tevens muziek van Nino Rota uit de Fellinifilm Giulietta degli spiriti. Daarin botsen ‘ordinaire’ circuswalsjes op melancholieke mineurklanken. Een samengaan van niet echt bij elkaar passende sferen die symbool kan staan voor het ontwrichtende treinongeluk waarmee Alex om moet leren gaan. Wordt zijn leven ooit weer harmonisch?