Dat gesprek

‘Vind jij het niet fijn om op facebook te zetten dat je met mij bent?’
‘Nooit over nagedacht.’
‘Nee ik dus ook niet maar dat deed ik nu ineens wel.’
‘En?’
‘Nou het leek me wel geinig.’
‘Ik vind het niet zo belangrijk. En op facebook wordt het dan zo’n ding, zo van wij zijn dus echt wel samen.’
‘Maar dat is toch ook zo?’
‘Jawel maar we zijn al een jaar echt wel samen.’
‘Nou?’
‘Dat snap je toch wel? Wat zou jij denken als Bart en Lydia nu, na drie jaar, opeens via facebook wereldkundig zouden maken dat ze van elkaar zijn? Dat het zo ontzettend goed met ze gaat?!’
‘Het was maar een idee. Het leek me wel romantisch.’
‘Als je wil dat ik het erop zet doe ik het zo hoor. Wil je dat?’
‘Alleen als jij het wil.’

Je zou denken dat dit soort gesprekken na een relatie van een jaar toch soepeler zouden verlopen. Of gewoon helemaal niet zouden verlopen. Maar nee. Het was even stil, en toen, die vraag: ‘Hou je eigenlijk wel écht van mij?’

Dankjewel Facebook.

‘Lachen man. Sinds ik vorige week op mijn wall heb geschreven dat ik met Gerald ben –compleet onzinnig natuurlijk maar Gerald begon erover en ik dacht, nou ja dan doe ik dat toch voor hem - heb ik drie mannen achter me aan! Peter, je weet wel, die architect. Of ik mijn keuze niet nog een keer wil overwegen. M’n ex. Hoe het eigenlijk met me gaat en of ik daar met wijn en kaarslicht over wil praten. En je weet wel, die vriend van Bart met wie we eens gegeten hebben. Arthur geloof ik. Weet je wat hij schreef? Dat hij ons nog twee maanden geeft en dan aan komt bellen om me te halen. Hoe vind je die?! Nou ja, ik heb Gerald maar bedankt. Hij vroeg of ik het er meteen af kon halen, voordat de schade nog groter zou worden. Die mannen snappen er echt helemaal niks van hè?

    • Sophie van der Stap