Ben Howard mist diepgang

Ben Howard, gehoord 6/12 Paradiso Amsterdam. Herhaling 7/12

Ben Howard kan neuzelen als James Taylor en zijn stem verheffen als Tim Buckley. Als Britse surfer heeft hij het aura van een hobbyist, die niet vaak genoeg kan zeggen dat zijn Amerikaanse collega Jack Johnson geen inspiratie voor hem was. Liever spiegelt hij zich aan John Martyn en Bon Iver: serieuze folkrockers die staan voor emotionele diepte.

Howard (25) maakt lieve, introverte liedje met zo nu en dan een crescendo, geholpen door zijn drie multi-instrumentalisten. Celliste India Bourne is de spichtige blikvanger die de statische Howard nodig heeft, naast de honderden lampjes die aan het publiek werden uitgedeeld om de sfeermomenten bij te lichten. Een truc geleend van Coldplay, klaar om bij grotere stadion- of festivalshows herhaald te worden.

Het materiaal van zijn debuut Every Kingdom is onderhoudend, maar mist diepgang. „No man is an island”, citeert hij de klassieke dichtregel van John Donne alsof het een surfterm is. Alleen met gitaar in het nieuwe nummer The burren is hij één en al ijver, met een krans van slordig haar boven zijn atletische lijf. Alle enthousiaste meisjes in de zaal weten het zeker: ze houden van Ben.