'Met elkaar'

Voorlopig zullen we in Nederland niet meer aan zitten toekomen. We moeten blijven opstaan, eerst tegen kanker, nu weer tegen het geweld op het voetbalveld. Zal het helpen?

„We moeten een oplossing zoeken”, zeggen de mensen van wie verwacht wordt dat ze een oplossing zoeken – de voetbalbestuurderen, de politici. De bestuurderen muntten niet in daadkracht uit, nadat in Almere een grensrechter was doodgetrapt. Inmiddels wemelt het op de tv van de KNVB-autoriteiten die ons bezweren dat we er „met elkaar” uit moeten zien te komen.

„Met elkaar.” Het is een magische formulering geworden. Voor komend weekend betekent dit dat het amateurvoetbal platgaat en het betaalde voetbal doorgang vindt. Van de amateurs wordt verwacht dat ze in hun kantines „met elkaar” in gesprek gaan, op zoek naar die ene oplossing die aan alle misère een einde zal maken. Het kan nog best gezellig worden in die kantines, waar het pilsje steeds beter zal smaken en je met een schuin oog naar Eredivisie Live kunt kijken.

Wat zal er op de velden van de profs gebeuren? Eerst rouwbanden natuurlijk, plus die altijd ontroerende minuut stilte waarin de spelers vroom naar de punten van hun voetbalschoenen kijken.

Maar daarna? Gaat Strootman weer met dat chagrijnigste hoofd van de eredivisie de scheidsrechter uitkafferen? Loopt Van Bommel zoals gebruikelijk quasi per ongeluk een tegenstander tegen de vlakte? Wie is die uit het veld gestuurde nobody die meent dat hij zijn woede kan afreageren op de deurpost van de kleedkamer? En waarom moest de trainer naar de tribune worden gestuurd – wat had hij precies gezegd?

’s Avonds krijgen we het allemaal een keer of tien op de tv in herhaling te zien. Ook die jongetjes van 15, 16 jaar uit de B-jeugd die op zoek zijn naar rolmodellen.

Het zou goed zijn als de KNVB zulk gedrag durft aan te pakken. Daar hebben we méér aan dan aan die rouwbanden. Minder smerige overtredingen, minder fopduiken, minder gescheld op de scheidsrechter, kortom, minder onsportiviteit. Wie de scheidsrechter verbaal lastigvalt – een gele kaart. Wie een dreigende aanhouding aanneemt – meteen rood. De trainer die in opstand komt – een maand naar de tribune.

Als het consequent wordt volgehouden, zal het rustiger worden op en rond de velden. Scheidsrechters en grensrechters maken onvermijdelijk fouten, ze kúnnen niet altijd alles goed zien – dat zal eindelijk aanvaard moeten worden, anders zullen er meer slachtoffers vallen.

Het voetbal moet schoner worden. We verliezen dan het contact met het internationale voetbal, klagen de fans. Ach, dat verliezen we toch – zie Ajax contra Real Madrid. Waarom zou Nederland niet het voortouw kunnen nemen? We vragen Jan Mulder als ‘ambassadeur’. Hij pleit al jaren voor meer sportiviteit en scherpere bestraffing, maar wordt steeds meer een roepende in de woestijn, zoals afgelopen zondag in Studio Voetbal toen geen van de andere deskundigen hem bijviel.

Niet dat we daarmee ‘de oplossing’ hebben gevonden – hooguit het staartje ervan. Die zogenaamde oplossing houdt zich ergens schuil in het schemergebied van genen, opvoeding, sociale en culturele omstandigheden. Wilders zou het wel weten. „Na celstraf retour Marokko en grenzen dicht om erger te voorkomen”, twitterde hij dinsdag. Maar na de rellen van Hoek van Holland en Haren hoorden we hem niet. Te veel autochtone daders. Want zo ingewikkeld is het.