Mannen verdwalen en vrouwen kunnen niet rijden (TomTom #2)

Als ik bij mijn vader en mijn moeder in de auto zit, hebben ze steevast ruzie over de TomTom en de route die er door dat ding gekozen wordt. Mijn vader vraagt de TomTom zelfs om hulp als hij één dorp verderop moet zijn, en mijn moeder ziet er haar concurrente in. En terecht, een van de belangrijkste functies van de vrouw is dat ze de man de juiste richting opstuurt. Een van de belangrijkste functies van de man is net doen alsof hij uit zichzelf al de juiste richting op gaat. Als mijn vader vroeger zonder mijn moeder op pad ging verdwaalde hij. ‘Het leven is sowieso een grote omweg,’ zei hij dan.

‘Zonder mij ben je nergens,’ zei mijn moeder, waar misschien een kern van waarheid in zat. En toen kwam de TomTom, waarna verdwalen geen optie meer was. Het enige nieuwe probleem dat erbij is gekomen, is dat niemand ooit meer weet waar hij precies is. Je hoeft het namelijk niet te weten, het wordt voor je uitgezocht. U bevindt zich hier, een pijl op de digitale kaart, en je wordt van A naar B gestuurd.

Wat ik vooral mis zijn de verkreukelde landkaarten die op de schoot van mijn moeder lagen en hoe de auto na een heftige ruzie aan de kant van een landerig weggetje werd geparkeerd om de kaart samen met een hele gezin op een ronkende motorkap te bekijken om daarna alsnog verkeerd te rijden, waardoor we op een mooiere plek belandden dan we van tevoren hadden kunnen bedenken. Wat daarvoor in de plaats is gekomen, is mijn moeder die de TomTom uitscheldt voor ‘een trut zonder richtingsgevoel.’ En mijn vader die het apparaat liefdevol aanspreekt met: ‘Lieverd, ik doe alles wat je zegt.’

Geen verrassingen meer, we komen na een van tevoren aantal berekende minuten keurig aan op de plaats van bestemming. Wat hetzelfde blijft zijn de ruzies en dat is een hele opluchting.

    • Maartje Wortel