Een tolk in zwemvest

Terwijl het NOS Journaal op sinterklaasavond cadeautjes uitdeelde aan de Nederlandse staat (deelopbrengst van Europese boete voor Philips, nieuwe olievoorraden onder de Noordzee), tikte in Frankrijk de tijdbom onder de euro rustig door. Het Franse autoconcern Peugeot-Citroën verliest op dit moment 200 miljoen euro per maand, Dat wordt althans beweerd in een reportage van Europacorrespondent Saskia Dekkers in Nieuwsuur (NOS/NTR), die eens wilde weten of de banvloeken van The Economist kloppen, over de echt zwakke man van de Europese Unie.

Wat moeten we blij zijn met de reportages van Dekkers in Nieuwsuur en van Teun van de Keuken en Roland Duong in De slag om Brussel (VPRO), nu er echt spannende dingen te vertellen zijn over Europa. Dekkers ging dit keer met een delegatie van de van oudsher communistische vakbond CGT mee naar het ministerie van Werkgelegenheid. Nog voor de ingang werden ze tegengehouden door hypernerveuze ME’ers die geen enkel risico wilden lopen. Zo gaat het nu in Frankrijk, gaf ook een woordvoerster van Peugeot toe: we kunnen niet improviseren, hebben te laat ontdekt dat de grootste afzetmarkt nu buiten Europa ligt en we de huik naar de wind hadden moeten laten hangen.

Op zich is een nieuwe reisserie van Paul Rosenmöller langs wat vroeger „de zachte onderbuik van Europa” heette ook meer dan welkom, De premisse van Paul Rosenmöller en de scherpe randen van de euro (IKON) is nog steeds dat de klappen het hardst gaan vallen in Portugal, Spanje, Italië en Griekenland. De ex-politicus begon in Portugal, waar ze volgens hem „geen traditie hebben van demonstreren.” Kennelijk de Anjerrevolutie en de roerige nasleep daarvan gemist.

Ook was er een ander frame waar actief feiten bij werden gezocht. Op een wankele boot in de haven van Aveiro vroeg Rosenmöller met hulp van een tolk in zwemvest aan de visser of de crisis zijn normen en waarden veranderd had? Jazeker, hij bracht nu meer tijd met zijn familie door. Ook in de kaarsjes brandende en biddende menigte op pelgrimage in Fátima viel genoeg munitie te vinden voor de stelling dat armoe tot meer saamhorigheid en gemeenschapszin leidt.

Maar er was ook een ongelovig meisje, dat er heel anders over dacht. De concurrentie op de arbeidsmarkt was alleen maar harder geworden. Het enige waar al die aardige Portugezen het over eens waren was dat de crisis ook hun eigen schuld was: te veel geconsumeerd. Maar hoe het echt zit, dat weten we nu nog niet.