Brieven over geweld bij het voetbal

Zijn tierende ouders langs het veld medeschuldig?

In de koffiepauze vroeg ik een collega hoe zijn voetballende kinderen reageerden op de agressie tegen de grensrechter. Zijn kinderen voelden zich er weinig bij betrokken, maar hijzelf des te meer. „Ik ben zelf ook grensrechter”, zei hij. „Dat doen de ouders om beurten. Maar ik krijg er steeds meer een hekel aan, dat gescheld en die verbale agressie langs de lijn, ik kan er bijna niet meer tegen. Het gaat er niet om dat ze het een keer niet met je eens zijn, maar een paar minuten later beginnen ze er nog steeds over. Ik heb er nog niet mee willen stoppen, omdat de andere ouders dan nog vaker moeten vlaggen. Maar ik denk er nu over om met de kinderen een andere sport te zoeken, want die agressie van de ouders langs de lijn loopt de spuigaten uit.”

Wie hebben er nou de schuld?

Kees Smit

Utrecht

Laat kind zelf arbiter zijn

De KNVB is zo gewend geraakt aan geweld op het veld dat de voetbalbond denkt dat het erbij hoort. Toch kunnen we niet anders dan jonge mensen leren dat geweld volstrekt verboden is en dat sport een manier is om onze agressie te kanaliseren.

We kunnen wat leren van Duitsland. Alle voetbalclubs zijn daar verplicht op alle niveaus kinderen af te leveren aan scheidsrechterscursussen. Als ze geen scheidsrechter kunnen leveren, mogen ze ook niet spelen. Ze hebben daar twee grote voordelen van: elk team bevat een kind dat ook scheidsrechter is en er is nooit een tekort aan scheidsrechters. Kinderen leren zo van hun teamleden dat arbitreren ook maar een rol is, dat iemand het moet doen en dat er altijd fouten worden gemaakt.

Fred den Haring

Aduard