Column

Niet schoppen

De vraag was weer eens hoe ik het mijn dochter (8) moest vertellen. Zij is een hartstochtelijk voetballer, als enig meisje probleemloos aanvaard in een fanatiek team van aandoenlijke jongetjes.

Ik trok haar op schoot om maar weer eens de nuchtere feiten te geven. Grensrechter, grote jongens. Geschopt, grensrechter ‘per ongeluk’ dood, de wedstrijd afgelast.

Snap je?

Als de consternatie groot is, zijn kinderen vaak verstandiger dan volwassenen. Neem de cabaretier Thomas Acda, die zijn ruim 77.000 volgers op Twitter toeschreeuwde:

„De 41 jarige grensrechter die gemolesteerd werd bij een jeugd amateurwedstrijd is overleden. Moeders-VOED UW KINDEREN OP G@DVERD@MME.”

Toen men tegensprak dat vaders toch óók, etcetera, was de onbegrepen cabaretier beledigd.

Mijn dochter zweeg even en zei toen beslist: „Wij gaan niet schoppen. Wij zijn een heel vredig team.”

Haar vader, soms scheidsrechter, kwam al eens enigszins verbluft thuis, nadat een kind van de tegenpartij begon te schreeuwen – gesteund door diens vader.

Bij de F’jes.

Ja, agressie heb je in de hele maatschappij. Maar bestaat er eigenlijk nog een volwassen Nederlander die nooit een of andere vorm van agressie rond voetbal meemaakte? In een land waar het maatschappelijk aanvaard is om je over voetbal buitenproportioneel op te winden? En hoe zoiets dan te veranderen?

Ik belde met Hubert Habers (27), bestuurslid van FC Lisse. Ze waren daar, met 1.200 voetballende leden, één van de eerste clubs die van de KNVB het certificaat ‘Sportiviteit en Respect’ kregen.

Fatsoen kreeg trouwens steeds andere namen van de KNVB, en in iedere nieuwe vondst klinkt de echo van een tijdsgewricht.

Eerst kregen clubs een ‘Commissie Normen en Waarden’. Dat werd de ‘Commissie Sportiviteit en Respect’. Dit met bijbehorende certificering, want dat was ook lang in de mode. Sinds vorig seizoen zijn de certificaten door de KNVB afgeschaft, zei Hubert Habers. Nu is er het ‘Project Veilig Sportklimaat’, omdat het intussen modern is leden te laten meedenken over preventie.(‘Mensen stakeholder maken van hun eigen probleemoplossing’, heet dat dan in bestuurslingo.)

Er zijn themabijeenkomsten. Over jongens uit de C-teams bijvoorbeeld, die vanaf een jaar of vijftien grensrechter moeten zijn. Die worden tevoren en na afloop bij FC Lisse opgevangen. Dan vraagt de commissie hoe het ging. Of er nog ouders schreeuwden of scholden.

Het werkte, zei Hubert Habers, FC Lisse is een vriendelijke club. Maar één ding vonden ze raar van de KNVB: „Als een team van ons zich bij een ander team onveilig voelt? En het veld afloopt? Dan komt er van de KNVB vaak geen enkele steun: wie een wedstrijd staakt, krijgt namelijk een boete.”

‘Wij gaan niet schoppen’: wie dat ook wil volhouden, betaalt de bond 100 euro.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.