Mineur

Soms eindigt een dag in mineur. Dit is die van mij. Op maandagochtend word ik wakker naast mijn lief, (maandag is voor acteurs weekend). Ik heb met haar, vrienden en collega’s een feestelijke week achter de rug, ben bijgekomen van een spannende première en omdat ik vandaag thuis werk, hoef ik niet de sneeuw in. Kortom: ik heb alle reden om vrolijk te ontwaken.

Ik neem me voor een tekst te vertalen en een column te schrijven over de PVV en hun aankondiging om burgers te helpen die het bouwen van nieuwe moskeeën tegen willen gaan. Op grootse en meeslepende wijze zou ik de publieke opinie beïnvloeden! Ha!

Ik werk in de woonkamer. Op de radio hoor ik dat de grensrechter die afgelopen weekend door jeugdvoetballertjes is gemolesteerd in een kunstmatige slaap wordt gehouden. Ik probeer het van me af te schudden. De uren daarop wordt het buiten donkerder en komen er op de radio vier nieuwsbulletins en reportages over de situatie. Dan komt het bericht dat de man is overleden.

Tot ik theater ontdekte, was voetbal mijn belangrijkste bijzaak. Tegenwoordig ben ik alleen nog maar liefhebber; ik ben te lui, te druk, nee, te lui. Vroeger was ik lid van een team, een hechte club met een leuke kantine. Na thuiswedstrijden werd er getafelvoetbald of we maakten ons zakgeld op aan de flipperkast. De trainers, ouders en scheidsen stonden aan de bar. Liefhebbers. Ik moet er niet aan denken dat er na een wedstrijd tussen kinderen iemand wordt doodgetrapt.

Ik word neerslachtig. Het vertalen en de column zijn triviale zaken.

Wanneer ’s avonds een van mijn beste vrienden van de Toneelacademie komt eten, word ik weer vrolijk. Ik vergeet de Dood die via het journaal om de hoek kwam kijken. Het leven is mooi. Het leven is vrienden. Het leven is verhalen aan elkaar vertellen, terwijl je paprika snijdt. Ik krijg weer zin om te schrijven: mijn verloofde gaat straks de deur uit en mijn dinergast heeft een vergadering. Aan het werk!

Dan gooit de Dood alsnog roet in het eten. Mijn lief krijgt een sms met het bericht dat acteur Jeroen Willems ’s middags in Carré onwel is geworden en later overleden. Het is op het nieuws. Jeroen Willems deed mij ooit in de schouwburg van Gent als een hysterisch kind huilen. Hij zong Brel.

Daar is ie weer. De Dood.

Als ik even later alleen voor mijn laptop zit, kan ik twee dingen doen.

Huilen of slapen.

Welterusten.

    • Sadettin Kirmiziyüz