Homohorror sleept van pose naar pose

Notre paradis. Regie: Gaël Morel. Met: Stéphane Rideau, Dimitri Durdaine, Beatrice Dalle. Rouleert in 16 bioscopen. *

Laten we hopen dat het een cultfilm is; anders is de selectie van Notre paradis als landelijke aftrap van de Q-Fest Winter tournee van tien films over homoseksualiteit onverteerbaar. Hij laat zich het beste als een gay slasher omschrijven. Maar het verhaal over dertiger Vassili die zijn beste dagen als jongenshoer heeft gehad en – uit wraak? – klanten afslacht, is geen horror en smeekt daarom op z’n minst om een snippertje psychologie of motivatie.

Acteur Stéphane Rideau – ‘de Franse Marlon Brando’ – gaat sinds Presque rien (2000) als homo-icoon door het leven, maar wil zo niet getypecast worden. Verklaart dat zijn keuze voor Vassili? Diens fatale relatie met de jonge, engelachtige Angelo wakkert zijn moordlust aan; Angelo dienst als seksueel lokaas in scènes die noch bloeddorst, noch andere lusten bevredigen. Ze slepen van pose naar pose. Bloed spat esthetisch. Een beetje Fassbinder en Visconti, een beetje decadent en sociaal-realistisch. Er is nog een ménage à trois met Beatrice Dalle, in de jaren tachtig als Betty Blue een sekssymbool, nu vaak psychopaat in Franse artfilms. Dat maakt deze film nog treuriger dan hij al is.

    • Dana Linssen