Dure zorg is ook schuld van politiek

De politiek is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de stijgende kosten in de langdurige zorg. Het wegwerken van wachtlijsten, het wettelijk vastleggen van het recht op vergoedingen en de verbetering van de kwaliteit van de zorg zijn de laatste tien jaar een sterke motor achter de uitgavengroei.

Veel uitgaven in de zorg zijn ongrijpbaar, blijkt uit een inventarisatie door deze krant van de belangrijkste studies naar ouderen- en gehandicaptenzorg. Zorg aan ouderen, gehandicapten en zwakbegaafden wordt gebaseerd op de mate van hulpbehoevendheid.

Volgens onderzoek van het Centraal Planbureau is ruwweg eenderde van de jaarlijkse groei van 7,4 procent in de gehandicaptenzorg niet te verklaren door inkomensgroei, gezondheidsverbetering, bevolkingstoename of andere demografische oorzaken. Een ambtelijke werkgroep wees er eerder op dat slechts een kwart van de uitgavengroei in de zorg een gevolg is van vergrijzing.

Door het oprekken van de vergoedingengrens voor licht verstandelijk gehandicapten kregen grotere groepen mensen recht op zorg. Het Sociaal en Cultureel Planbureau concludeerde eerder dit jaar dat de gestegen kosten voor zwakbegaafden samenhangen met een maatschappij die afwijkend gedrag minder tolereert, die hogere eisen aan burgers stelt en die „medicaliseert”. Voordelen daarvan zijn dat wachtlijsten verdwenen en de kwaliteit van zorg verbeterde.