Ratjetoe aan reismerken

Zijn álle kaartlezers defect en kunt u niet meer uitchecken!? Onze oprechte excuses. In veel Haagse trams hangen stickers met die tekst, naast een foto van een wanhopige vrouw: handen in het haar, ogen omhoog gedraaid.

Ik heb dat stickertje altijd al een mooie illustratie gevonden bij het geklungel van ons openbaar vervoer. Kennelijk weigeren die roze bliepers zo vaak dat ze een stickercampagne noodzakelijk maken. Een model is in een studio gezet om met haar ogen te draaien, en zinnebeeld te worden van de radeloze reiziger.

Het strookt ook met wat de OV-ombudsman (OV-loket) rapporteert, dat de klachten over de chipkaart al jarenlang ‘structureel’ zijn. Het gedonder is niet te verhelpen. Dat belooft wat, als de zorginstellingen ons straks in een Elektronisch Patiëntendossier (EPD) persen.

Zijn ál uw patiëntgegevens gehackt en kunt u zich nergens meer verzekeren!? Bij het privatiseren van collectieve voorzieningen sukkelt de techniek achteraan.

In het openbaar vervoer wordt het vanaf 1 januari nog grilliger. Dan verandert er iets met de abonnementen, al blijft mij onduidelijk wat precies. Let op! In Den Haag worden geen zichtcoupons meer verstrekt bij aankoop van een sterabonnement als reisproduct op een persoonlijke OV-chipkaart. Dit is geen voorlichting, dit zijn rookbommen.

Vooral toeristen duizelt het. Laatst zat ik naast een Amerikaans echtpaar in de trein van Den Haag naar Schiphol. Die kregen een boete. Ja, ze hadden ingecheckt, maar niet bij een NS-paal maar bij eentje van Randstadrail aan het belendende perron. Het Engels van de conducteur was even ontoereikend als mijn aangeboden tolkdienst. Om van het gezeik af te zijn, betaalde het stel mokkend de boete. Plus het instaptarief van die Randstadrail.

De privatisering heeft een ratjetoe aan reismerken en tarieven gegenereerd, met absurde bijeffecten als het verdwijnen van de verbinding tussen Brussel en Den Haag – politieke hoofdstad en stad van het internationale recht. Na protest rijdt de nieuwe peperdure Fyra wel van Breda naar Antwerpen, maar Den Haag blijft te kostbaar.

Al die concurrerende kaartjesverkopers maken het blijkbaar onmogelijk om een systeem neer te zetten dat gewoon draait. Die chaos doet denken aan die van de telefoonladers. Al die telecombedrijven hebben hun eigen kabeltjes en plugjes. Zo haal je winst uit koppelverkoop en klantenbinding. Oude laders schijnen in de Europese Unie jaarlijks 51.000 ton aan afval op te leveren.

De Europese Commissie strijdt al sinds de oertijd van het mobieltje voor een universele telefoonlader. Die was voor 2010 aangekondigd, daarna voor 2011. Nog altijd heeft geen sterveling een glimp van die verlossende lader opgevangen. Je vraagt je af hoe zo’n orgaan dat nog niet eens de neuzen van een stukje elektronica dezelfde kant op krijgt, ooit iets fundamenteels in Europa voor elkaar moet krijgen.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.

    • Christiaan Weijts