Jubilerende Soerjadi ontlaadt smaakvol en serieus

Klassieke muziek

Wibi Soerjadi, piano, Jubileumrecital. Gehoord: 02/12 Concertgebouw Amsterdam. ****

In de media lees je vaker over zijn vermeende schulden en zijn Rolls Royce dan over zijn activiteiten als pianist. Toch is Wibi Soerjadi (1970) artistiek nog volop actief. Zondagavond gaf hij het eerste van drie recitals waarmee hij deze maand zijn twintigjarig jubileum in het Concertgebouw viert.

Op het eerste concert stonden werken centraal waarop Soerjadi als kind verliefd werd. Een ontwapenend effect hadden Mozart’s Variaties op ‘Ah vous dirai-je Maman.’ Een kinderlijk eenvoudig stuk, dat Soerjadi met een geraffineerd toucher en ingetogen humor tot een smaakvol kleinood omtoverde.

Een ander hoogtepunt was Après une lecture de Dante van Franz Liszt. Hier ontlokte Soerjadi een heel scala aan infernale klanken aan zijn vleugel: van doodenge klopmotieven tot apocalyptische ontladingen. Een volmaaktere interpretatie van dit diabolische werk laat zich nauwelijks voorstellen.

Soerjadi profileert zich graag als voortzetter van de grote ‘romantische’ pianoschool, die begon met Chopin en Liszt. Toch zijn zijn interpretaties niet altijd in overeenstemming met zijn minimalistische, aristocratische speelhouding. Door lage en onbuigzame tempi kregen de lyrische melodieën in Chopin’s Eerste Ballade niet de gewichtloze charme waar de oude belcanto-stijl om vraagt. Ook in het overdreven serieus gespeelde openingsdeel van Beethovens Mondscheinsonate wilden de noten maar niet gaan stromen.

Geheel in negentiende-eeuwse traditie eindigde Soerjadi de avond ook dit keer met een transcriptie van eigen hand. Als muzikaal meesterwerk kun je zijn Queen-parafrase moeilijk omschrijven, maar als toegift voldeed zij wonderwel: het publiek verliet de zaal in een euforie waarvan menig pianist slechts kan dromen.