Een stem die de Caraïben oproept

Anthony Joseph and the Spasm Band. Gehoord: 2/12 BIMhuis, Amsterdam

Het Engels dat op Trinidad en Tobago wordt gesproken, heeft niet alleen zijn eigen woorden, maar ook een eigen ritme en kadans; de opzwepende klanken van soca, de scherpte van calypso.

Anthony Joseph heeft de taal van zijn geboorteland onderdeel gemaakt van de Britse, hard funkende Spasm Band. Daar heeft hij geen exotische instrumenten voor nodig, zijn stem is voldoende om de Caraïben op te roepen. Taal en muziek zijn voor de dichter/zanger gelijk.

In een nauwelijks halfvol gevuld BIMhuis in Amsterdam hield de band vast aan een sterke, dansbare basis, zelfs als het spoken word van Joseph werd ondersteund met freejazzimprovisaties. Joseph schreef vier dichtbundels en een roman, hij is een belangrijke stem in de Brits-Caribische avant garde, maar gisteren toonde hij zich vooral als zanger, danser en performer. Geen gedragen poëzie, maar dichtsongs over roots en familie, zoals het nummer Griot waarin hij de betekenis van de West-Afrikaanse verhalenvertellers bezong.

De verwijzingen naar zijn geboorteland waren talrijk. Over een pulserende beat scandeerde Joseph de namen van calypsogrootheden – „Lord Kitchener! Mighty Sparrow!” – mannen die wisten hoe je verhalen op muziek moet zetten. Tegen het einde vervaagde de grens tussen de zitplaatsen en het podium en stond het publiek te dansen tussen de muzikanten.

Anthony Joseph liet het BIMhuis achter met een simpel dansje: schop je linkervoet, schop je rechtervoet. Als was het om alle avant-garde van deze avond af te schudden.