De weg naar de hemel (TomTom#1)

In de krant stond een kort bericht over crematoria in Twente die niet meer willen dat de mobiele telefoon of fles sterke drank meegaan in de doodskist. Ik las het bericht en dacht aan alle doden die ik ken, ik probeerde me te herinneren met welke attributen de nabestaanden “mijn” doden naar de hemel hebben gestuurd, in de paar uitzonderlijke gevallen die in de hemel terecht zouden komen dan. Ik kwam niet verder dan een paar sportschoenen, een koffiemok, geurkaarsen, verlepte zonnebloemen en natuurlijk: aarde. (Toegegeven: er zat ook een dode bij die met een kistje flügel de kist inging, maar die jongen was veertien, dus veel kan je hem niet kwalijk nemen).

Waar de doden ook terechtkomen: een mobieltje lijkt me in deze tijd geen uitzonderlijke luxe. Je weet nooit wat het voor iemand kan doen. Als de overledene in kwestie al in paniek raakte wanneer zijn mobiel in de keuken lag terwijl hij in de woonkamer zat, kan je het uiteraard niet maken om degene zonder zo’n ding naar het andere einde te sturen. En er moet ook wat te zuipen zijn. Wat anders doen we op deze aarde dan klooien met een mobiele telefoon en sterke drank drinken? En waarom zouden we die gewoonten loslaten na de dood? Straks is er leven na de dood en dan sta je daar in je belachelijke kloffie die de anderen voor je hebben uitgezocht zonder iets van vertier omhanden. Het moet wel een beetje leuk blijven.

Ik sprak in een kroeg met een man die zei dat hij ook zijn mobiel mee wilde in zijn graf. Niet omdat hij dacht dat hij er nog wat aan had, maar omdat het zijn lievelingsding was, zoals hij vroeger zijn knuffel ‘monkey’ mee in zijn graf had gewild. Een andere zei dat hij de TomTom mee zijn doodskist in wilde. Dat ding had hem de laatste jaren altijd de weg gewezen. ‘Waarom zal ik daar niet tot het einde toe gebruik van blijven maken?’ zei hij. ‘Er leiden vele wegen naar de hemel en ik heb geen zin om dan nog in de file te staan.’