Opinie

    • Hans Beerekamp

Whisky, coke, wijven!

Johnny de Mol in ‘Crimi Clowns’ (Veronica).

Ten tijde van de Belgische lancering van de Vlaams-Nederlandse serie Crimi Clowns circuleerde een trailer op YouTube met het motto TV is dead! Rond de Nederlandse première afgelopen vrijdag plaatste Veronica via hetzelfde medium een viral, waarin hoofdrolspeler Johnny de Mol geïnterviewd wordt, totdat hij plotseling door het lint gaat, in een clown verandert en zijn gesprekspartner met een forse kopstoot uitschakelt.

Het zijn harde maatregelen en de boodschap is weinig subtiel, maar dat is de door Luk Wyns bedachte en geregisseerde serie evenmin. Helemaal nieuw kun je de aanpak van de Tarantino-achtige misdaadserie ook niet noemen, ook al is het beslist niet iets waar de Nederlandse of Belgische televisiekijker aan gewend is, getuige ook het tegenvallende kijkcijfer (257.000) van afgelopen vrijdagavond.

Ik ben er voorlopig nog niet over uitgepraat, zeker niet na het vooruit bekijken van deel twee, waarin de zaken een nog absurder wending nemen en we ook kennis maken met de oma (Hilde Uitterlinden) van de hoofdpersoon. Wesley Tersago (De Mol) zegt erover, recht in de camera: „Het kwaad komt in gradaties: je hebt criminelen, je hebt psychopaten en dan heb je mijn oma.”

Dat heeft het scenario dan gemeen met The Sopranos, net als de striptent waar de gangsterfamilie samenkomt. Deze Bada Bing heet ‘d’n Heaven’ en wordt door de vader des huizes treffend getypeerd met „Whisky! Coke! Wijven!” De dialogen in plat Antwerps van de familie Tersago, die overdag als clowns kinderfeestjes organiseert en ’s nachts alles doet wat God verboden heeft, worden terecht ondertiteld.

Alleen Wesley wisselt het Antwerps af met ABN, want hij zou studeren aan de Filmacademie in Amsterdam. Onder dat mom legt hij ook met wild zwiepende camera (een van zeven op een fototoestel lijkende Nikons, die bij een overval werden buitgemaakt) alle gebeurtenissen vast en onderwerpt zijn moeder aan een hard interview. In werkelijkheid is Wesley allang van de filmschool afgetrapt en neemt hij nu wraak op bestaande opvattingen over hoe je een televisieserie hoort te maken.

Clowns zijn eng, criminele clowns zijn nog enger. En De Mol praat direct tegen ons, met een afgeknepen clownstemmetje. Het is anarchistische spielerei van de bovenste plank. Het scenario is veel minder sterk dan dat van het tweede seizoen van Penoza (KRO), een andere Sopranos-variant, maar daar kom je niet elke vijf minuten voor een nieuwe verrassing te staan.

    • Hans Beerekamp