Vrouwen

Ik was bij het diner van de Viva 400, een lijst van het gelijknamige vrouwentijdschrift met daarop 400 jonge, succesvolle, frisse vrouwen. Bij die lijst hoorde een diner en dus zat ik met 250 andere vrouwen in één zaal te eten. Het was erg gezellig, want er waren een paar bekenden waar ik mee samen kon klitten. Die bekenden waren fijn, want ik kan niet zo goed netwerken. Ik heb geen visitekaartjes en als ik met een nieuw iemand aan de praat raak, sta ik al snel in mijn ‘Elvis Presley Aloha From Hawaii’ – modus: heel druk bewegen, snel praten, zweten en hysterisch doen.

Maar dit was leuk, met leuke vrouwen om me heen en veel witte wijn. We kregen naast de uitreiking van de prijzen voor de succesvolste vrouwen ook twee speeches van succesvolle vrouwen. Speeches met levenslessen. Ik hoorde flarden over te weinig vrouwen in het bedrijfsleven en meer van zulks. Ik ging even met mijn hoofd op tafel liggen.

Ik hou van vrouwen, met hun lekkere luchtjes en hun zachte boezems en hun gehuil bij het zien van zeehondjes die op het strand uit een kistje kruipen. Ik wil dat vrouwen niet onderdrukt worden, of geslagen, of ingezet voor vertier waar ze zelf geen vertier aan beleven, maar ik wil niet aangesproken worden op het aantal vrouwen in het bedrijfsleven. Ik voel me verantwoordelijk voor het leed van alle mensen op de wereld, niet alleen voor die mensen die net als ik een vagina hebben.

Daarnaast ben ik niet ‘De Vrouw’. Wanneer er geroepen wordt dat ‘De Vrouw’ zus vindt, of zo, dan schiet ik in een kramp. Ik heb op vele vlakken meer affiniteit met mannen dan met vrouwen. Vrouwen doen dingen die voor mij dikwijls een raadsel zijn. Volgens de onderzoeken houdt De Vrouw van de Margriet Winterfair, van Vijftig Tinten Grijs, zumbadansen en het haken van poefs. Allemaal dingen waar ik niet van hou, dus noem me niet ‘De Vrouw’.

De keynotespeaker vertelde nog iets over De Vrouw En Wat Zij Wel Niet Allemaal Zou Moeten Doen, en ik schonk mezelf nog maar eens een wijntje in. Ik doe mijn werk omdat het is wat ik kan en ik niks anders wil. Niet om de positie van de vrouw te verbeteren. Ik wil aangesproken worden op mijn verantwoordelijkheid als méns, niet op mijn verantwoordelijkheid als vrouw. Dus die Viva 400 is een goed initiatief, met inspirerende vrouwen die ik stuk voor stuk in mijn netwerk wil. Mits ik niet meteen namens ‘De Vrouw’ van alles moet doen.

    • Nynke de Jong