Ouder dan oma

Na twee maanden ligt de Kobo nog steeds achter de bank, onbewogen en vergeten. Ik had het kunnen weten toen hij hem uitpakte, nee beter nog, ik had het al kunnen weten toen ik hem kocht: dit stukje inventiviteit was onze opvattingen, vastgeroest in sentimentele gewoontes, ver vooruit. Alsof wij, veertig en dertig jaar - !!! - onszelf na al die jaren nog voor de gek kunnen houden, en al die ingesleten overtuigingen overboord kunnen gooien.

Dan kan een Kobo (een digitale reader) licht, praktisch, innovatief, mooi, sexy en bij de tijd zijn, op je dertigste kun jij, als je niet uitkijkt, al zo’n brok sentimenteel gezever zijn dat jij wel beter weet. Nee, jij laat je niet meer om de tuin leiden, wat denkt die verkoper wel, alsof je eens even lekker onderuit gezakt met je Kobo in het park gaat zitten lezen. Met gestrekte benen voor de openhaard, op zondagochtend in bed, languit op het tapijt met die heerlijk naar metaal ruikende Kobo!

Toch denk ik dat ik beter af zou zijn als ik het wel zou doen. Al is het maar om mijn ouderdom nog even uit te stellen. Wat dat betreft is menig oma nog bij de tijdser dan ik: onder de billen een elektrisch bestuurbaar vervoermiddel dat van alle gemakken is voorzien, om de hals een halsketting met directe toegang tot de hoogste SOS macht en op de leestafel een lens die niet alleen de overbuurman maar ook zijn poriën aan je blootstelt. Dat scheelt toch een heleboel ongemakkelijke blikken en verloren uurtjes voor de spiegel. Ja, oma begrijpt het wel. Die gaat al een tijdje mee.

Het is een paradoxaal proces: je eigen gedachten vinden en ondertussen toch open staan voor nieuwe, jou omvergooiende gedachten. En dan met beide voeten op de grond blijven staan. Die Kobo bijvoorbeeld, moet je hem echt niet of past hij niet in je opvattingen en het plaatje die eraan vastzitten?

Als het plaatje het overneemt van de gedachte die eraan ten grondslag lag, slaat de ouderdom genadig toe, hoe hip het plaatje er ook uitziet. En alleen al daarom: Kobo. Dat ze zo licht is en in mijn handtas past, is bijzaak.

    • Sophie van der Stap