Kirchschlager zingt Schumanns liederen vrolijk en gedragen

Rosanne van Sandwijk bezocht een recital van mezzosopraan Angelika Kirchschlager

Foto Foppe Schut

Serie Grote Zangers. Angelika Kirchschlager (mezzosopraan) en Helmut Deutsch (piano). Recital met liederen van Schumann. Gehoord: 30/11 Muziekgebouw aan ’t IJ Amsterdam.

Een recital door een zangeres met hetzelfde stemtype bijwonen is een aparte sensatie. Als zij zingt, voel ik mee met mijn eigen stem. En de liederen die zij hier zong, zing ik ook.

Kirchschlagers kracht is haar mix van dramatiek en losheid. Ze komt daardoor heel eerlijk over. Ze beweegt zich ook opvallend vrij in haar lijf, waardoor de sfeer meer ongedwongen was dan bij de meeste liedrecitals. Wat ook hielp is dat zij en pianist Helmut Deutsch er lekker de vaart inhielden. Dat lijken allemaal details, maar het maakt zo’n concert veel minder “heilig”. Klassieke muziek is niet heilig: die liederen gaan over emoties die we allemaal herkennen.

Een avond gewijd aan uitsluitend Schumann lijkt misschien saai, maar Schumann heeft veel kanten. De late Gedichte der Königin Maria Stuart op. 135 zijn meer gedragen en dramatisch dan de liederen uit het “Liederjahr” 1840, toen Robert met Clara trouwde. Het Gebet was prachtig, maar er waren ook liederen, zoals Die Soldatenbraut, die lekker upbeat en vrolijk zijn. Pianist Helmut Deutsch was duidelijk aanwezig maar nooit ‘te’. Hij en Kirchschlager werken vaker samen en dat hoorde je. Schumanns liederen zijn natuurlijk ook dankbaar voor de pianist; de naspelen deed hij prachtig.

De toegift die je zou verwachten, volgde ook: Widmung. Ik heb zelf eens les gehad van Deutsch en hij liet me toen horen dat Schumann de melodie van het Ave Maria in het naspel van dat lied heeft verwerkt. Dat idee hoorde ik nu weer duidelijk terug. Het Muziekgebouw aan ’t IJ is ook écht een goede zaal voor lied. Ik heb niet een keer meegelezen met de tekst, zo verstaanbaar was alles.