Een solo is doodeng en heeft iets allenigs

Vrijdag ging de solovoorstelling Oxytocine van Monic Hendrickx in première.

Twee rollen: Monic Hendrickx Foto Ralph Vermeesch

„Na veel filmpremières is een toneelpremière veel spannender”, zegt actrice Monic Hendrickx (46). „Bij een filmpremière kun je niets meer veranderen, het resultaat is er al. Tijdens een theaterpremière vertel ik ter plekke met de andere spelers en muzikanten het verhaal ten overstaan van het publiek. Dat is live aanwezig. Toeschouwers kunnen je optillen door hun aanwezigheid en aandacht.”

Hendrickx speelde vrijdag in de Haarlemse Toneelschuur de première van de voorstelling Oxytocine. Het is een monoloog over een westerse vrouw die de sensatie van het zuivere geluk nastreeft in Algiers. Oxytocine noemt ze haar „lovedrug, haar knuffelhormoon”. De tekst is van Rogier Schippers; Wim Selles zorgt voor de muziek en de regie. „Eigenlijk speel ik twee rollen”, zegt Hendrickx. „De ene vrouw is westers, ze heet Tera. De ander is Maro, een Iraanse vrouw. Als ik Maro speel, sla ik een hoofddoek om en verander ik mijn stem. Maro is de schoonmaakster van Tera en kan niet begrijpen dat deze vrouw, die er zo prachtig uitziet, over haar liefdesleven zegt dat het „modder”is. Om de sleur van haar leven te doorbreken vertrekt ze in een opwelling naar het verre zuiden waar ze vermoedt dat passie heerst. Maar de reis wordt haar fataal.”

Tijdens de voorstelling wordt Hendrickx begeleid door een sopraan en twee muzikanten. Dat geeft de voorstelling een serene sfeer. Hendrickx: „Een monoloog is doodeng. Onlangs speelde Ariane Schluter, een goede vriendin van me, ook een monoloog. Ze zei tegen me: „Concentreer je op de eerste zin, dan komt de rest vanzelf.” Ik sta bijna anderhalf uur lang alleen op het toneel. Voor de toeschouwer heeft dat iets allenigs, en dat is het ook. Maar ik bèn niet alleen: het mooiste is dat mijn gevoelens en die van het publiek samenvallen. Bij de première gebeurde dat.”

Oxytocine. Tournee: t/m 8/2 Inl: viarudolphi.nl

    • Kester Freriks