Drie weken lang rondstuiterende kinderen, opgejut door Sinterklaas

NOVUM85:SINTERKLAAS:DEN HAAG;18NOV2012-Den Haag : 18 november 2012 Sinterklaas bezoekt Madurodam. Novum/rr/str.Roel Rozenburg Novum ROEL ROZENBURG

Leonilde Duarte Lopes heeft een haatliefde-verhouding met Sinterklaas. Als ze met haar kinderen naar de aankomst van Sinterklaas gaat, klopt ook haar hart sneller. Maar het bombardement van cadeaus, de stress, hulpsinten die overal opduiken, de verlanglijsten met dure spullen die de kinderen op tv hebben gezien. Het staat haar tegen.

November en december zijn stressmaanden. En Sinterklaas is voor veel ouders de grootste stressfactor. Kinderen stuiteren drie weken lang rond, opgejut door het Sinterklaasjournaal, waarin de pakjesboot altijd de verkeerde kant op vaart. Rommelpieten die klaslokalen ondersteboven zetten, hockey- en voetbalverenigingen die óók een sint binnenhalen, om van de speeltuinen en winkelcentra niet te spreken.

Sinterklaas is overal.

En dat is eng voor kinderen, want je kunt hem overal tegenkomen. Juffrouw Esther de Koning, groep 1 en 2, hoort van ouders dat de kinderen slecht slapen. En ze merkt zelf dat ze erg druk zijn. Er is veel ruimte voor het feest op de Nieuwe Park Rozenburgschool in Rotterdam, maar ze probeert de opwinding in te dammen. „We spreken over wat we voelen. Kriebels in je buik. Kippevel. Geen trek in eten.”

Leonilde Duarte Lopes, moeder van vier kinderen, probeerde de schoencadeautjes klein te houden. Ze kocht voor de jongste twee, een tweeling van 5, ieder een pietenpakje. Twee keer in de week mochten ze hun schoen zetten. Het plan: de ene keer het jasje erin, en de andere keer de muts. Op 4 december zouden ze het pakje compleet hebben. „Je had de teleurstelling op hun gezichtjes moeten zien”, zegt Duarte Lopes. „Dát hadden ze niet gevraagd.”

Ze herinnert zich dat niet van vroeger. Ze groeide op in de Rotterdamse wijk Spangen. Sinterklaas was een hoogtepunt in een leven dat veel minder prikkels kende dan de kinderlevens nu. Het mandarijntje in de schoen en de glimmende chocolademuis waren bijzonder.

Dat is precies wat pedagoog Emmeliek Boost van Opvoeddesk adviseert: denk aan het sinterklaasfeest dat je vroeger zelf vierde en vier het op die manier. Geef geen grote schoencadeaus, maar iets wat in de holte van de schoen past. Met een persoonlijk briefje van Sint. Niet elke dag, maar maximaal twee keer per week. Het is lastig om met andere ouders afspraken te maken, maar het blijft gek als het ene kind een Wii in zijn schoen vindt en het andere kind een chocolademuis. „Hou het klein, ga terug naar de eenvoud.”

Makkelijker gezegd dan gedaan, snuift Duarte Lopes. De pepernoten liggen direct na de zomervakantie al in de winkel. Zij heeft besloten dat de tweeling volgend jaar weet dat Sinterklaas niet echt bestaat. Dan wordt het makkelijk om uit te leggen dat er een einde aan de wensenlijst is.

Pedagoog Bart Levering zou dát nou weer jammer vinden. „Een beetje spanning hoort erbij. We zingen niet voor niets ‘Vol verwachting klopt ons hart’. Het is heel mooi als kinderen zelf langzaam het geheim van Sinterklaas ontrafelen.” Hij vindt de sinterklaastijd een mooie oefening voor ouders om met opgefokte en opgewonden kinderen om te gaan. „Kinderen nemen de stress van de ouders over.”

Juf Cindy van Schie, van groep 1 op basisschool de Vierambacht in Rotterdam, kijkt uit naar Kerst. Het is van de rommel in de rust, zegt ze. „In de kersttijd kan je een rustig muziekje aan zetten. Er is een kerstboom. Er gebeuren geen onverwachte dingen. Kinderen vinden dat óók heel prettig.”

    • Sheila Kamerman