Brieven

Opvoedprogramma Triple P is onmisbaar

Gabriëlle Jurriaans trok ten strijde tegen het succes van het opvoedprogramma Triple P in Nederland (‘Gij zult uw kind belonen’, Opinie, 26 november). Zo zou Triple P zijn begonnen vanuit een normen en waardenoffensief van Balkenende, wordt het dwingend opgelegd en maakt het van kinderen kritiekloze applausjunkies! Het is maar beter, foetert Jurriaans door, als de stekker eruit gaat.

De ruimte op deze plaats schiet tekort om de vele onjuistheden in de bijdrage van Jurriaans te ontzenuwen, maar als Nederland stopt met Triple P, is dat een ramp.

Het succes van Triple P, een Australisch programma dat in Nederland wordt uitgerold door het Nederlands Jeugdinstituut, kan worden verklaard uit de grote behoefte aan opvoedondersteuning. Het is niet alleen de overheid die zich zorgen maakt over de opvoeding van onze kinderen. Veeleer gaat opvoedondersteuning over de alledaagse vragen waarmee ouders worstelen. Die vragen kunnen gaan over eet- of slaapproblemen, regels en discipline of hoe je kinderen het beste kunt laten leren en spelen. Zeer veel ouders en opvoeders voelen zich gesteund door de praktische handvatten die Triple P hierbij biedt. Niet in de laatste plaats omdat Triple P, als één van de weinige opvoedprogramma’s, met succes is onderzocht op effectiviteit. Het is te kort door de bocht om de werking van Triple P terug te voeren tot louter conditionering. Bovendien wordt binnen het programma maatwerk geleverd, waarbij ouders hun eigen doelen en aanpak kiezen. Die praktische en positieve benadering van Triple P, en de bewezen effectiviteit, verklaren waarom Nederland ermee wegloopt.

Natuurlijk is Triple P niet zaligmakend. Ook andere opvoedprogramma’s die worden onderzocht op effectiviteit zijn te vinden in de databanken van het Nederlands Jeugdinstituut en voor ouders landelijk beschikbaar. Maar wat we niet moeten willen, is ouders een uitstekend opvoedprogramma onthouden. Daarvoor is het belang van een goede ondersteuning van ouders en kinderen te groot.

Jacqueline van Rijn

Nederlands Jeugdinstituut

Geen crack, maar beauty

Ik ben erg verbaasd over het commentaar bij In Beeld (‘Ze ligt er vast niet voor haar plezier’, 30 november). Een donkere vrouw onderuitgezakt in een stoel die hulp krijgt, ze zal wel crackverslaafd zijn.

De vrouw op de foto krijgt echter een schoonheidsbehandeling. Haar benen zijn geschoren (de zeepbanen zijn nog te zien). Haar bikinilijn is of wordt gewaxet. Op het moment van de foto worden mee-eters verwijderd. En ja, ze ligt daar dus wel voor haar plezier... Want ondanks de enigszins pijnlijke behandeling zal ze zich straks weer mooi voelen!

En ja, helaas zijn er een heleboel mensen verslaafd aan crack in Brazilië. Gaat u maar eens op bezoek bij Stichting Help mij leven, opgericht door de Nederlander Robert Smit. Hij vangt straatkinderen op die verslaafd zijn aan crack. Daar bewijzen jullie de crackverslaafden een grotere dienst mee dan de plaatsing van een foto die duidelijk een heel ander onderwerp heeft!

Monique van Leeuwen

Rotterdam

    • Monique van Leeuwen
    • Jacqueline van Rijn