Mies, Gisèle, Hedy, Annemarie

schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: oude rolmodellen.

Annemarie Oster: 70 jaar. Mies Bouwman: 82 jaar. Hedy d’Ancona: 75 jaar. Gisèle d’Ailly: 100 jaar. Zie hier: mijn nieuwe rolmodellen. Momenteel spel ik elk interview met vrouwen op leeftijd die charmant, geestig en scherp zijn. Ik zoek naar aanwijzingen hoe ik net zo worden kan als zij en denk: was het maar alvast zo ver.

„Jij bent altijd zo ongeduldig”, zegt mijn huidige verkering. Maar ik kan niet anders. Ik doe wat ik altijd doe: op de zaken vooruit lopen. Als peuter wilde ik moeder zijn, als tiener flirtte ik met oude mannen en als...ja, als wat eigenlijk? Hoe heet dat als je bijna 45 bent? Bevind ik mij op „een moeilijk levenstijdstip”, zoals Simon Carmiggelt in een van zijn Kronkels de leeftijd van een vrouw aanduidt? Goed, op dit moeilijke levenstijdstip dus lees ik in de nieuwe Linda alleen het interview met een honderdjarige vrouw: Gisèle d’Ailly, schilder, glazenier, mecenas en every inch a lady.

Behalve dat ik ongeduldig ben, ben ik ook graag goed op de zaken voorbereid. Daarom ligt naast mijn kussen nu Mooi geweest, de gebundelde columns van Annemarie Oster, koningin van de zelfspot. Ik weet nu dat op een dag mijn lichaam „anders gerangschikt” zal zijn. En dankzij haar zal ik niet meer schrikken als ik op een goede dag een oude kerel in de badkamerspiegel aantref. „Het spijt me dat ik het zeggen moet”, schrijft Annemarie Oster, „maar ik zeg het toch: met het vorderen der jaren gaan mannen op vrouwen lijken en andersom”.

Ja, jongens en meisjes, dat is waar we naartoe gaan. Mannen krijgen opeens „talrijke feminiene attributen”, zoals een ontluikende cup A, mollige armen, zachtere gelaatstrekken, donzig haar en volle lippen. En vrouwengezichten worden juist harder. „Hun monden versmallen en snor-, ja baardgroei komt op.” Verder zijn „tailles ver te zoeken” en „weten borsten en billen zelf niet meer waar ze zich precies bevinden”. Maar met slimme kleding en make-up valt een hoop te bereiken. Want ik zag laatst Mies Bouwman op de televisie en die leek helemaal niet op meneer Bouwman. Bovendien had ze de stem en de ogen van een meisje.

Mies, Gisèle, Hedy, Annemarie – ik bestudeer ze zoals mijn jongste dochter Carice van Houten uitvlooit. En opeens slaat de schrik me om het hart. Hoe durf ik me te spiegelen aan deze sprankelende vrouwen met baanbrekende carrières?

Toen Mies mijn leeftijd had, was het voor haar alweer ruim tien jaar geleden dat ze met haar verpletterende televisieoptreden heel Nederland miljoenen uit de zak had geklopt voor de bouw van een gehandicaptendorp.

Gisèle d’Ailly was op haar vierenveertigste een gerespecteerd kunstenaar en had al jaren een geheime verhouding met de toenmalige burgemeester van Amsterdam, met wie ze later trouwde en een kloostertje op het Griekse eiland Paros ging restaureren.

En toen Hedy zo oud was als ik, was ze al negen jaar hoofdredacteur van Opzij geweest en werd ze staatssecretarisin het kabinet-Van Agt II, ondertussen had ze een driehoeksrelatie en kreeg van beide mannen een kind.

Dat gaat me allemaal al niet meer lukken. Het is makkelijk gezegd: zo wil ik oud worden. Maar alleen de minirokjes uit mijn klerenkast verwijderen – met het oog op de nakende ruilverkaveling van mijn lichaam – volstaat natuurlijk niet om stijlvol oud te worden. Als ik over een jaar of veertig wil terugkijken op een vol en rijk leven, moet ik nu echt een begin gaan maken.