Brigadier Ries, de Padre van Paardenveld

Ries Schoeree werkte 42 jaar op hetzelfde politiebureau in Utrecht.

Ries Schoeree op het bureau

Ieder jaar, als de winter begon, was het weer zover. Dan ging Ries Schoeree met zijn vrouw Wil op pad om kerstpakketten te kopen voor het hele politiebureau. Als een tijdje later de belastingformulieren op de mat vielen, ging elke avond de bel bij de familie Schoeree. Dan ontving Ries collega’s en vulde hij alles in. Zo regelde hij dat voor iedereen.

Ries Schoeree werkte 42 jaar op bureau Paardenveld in Utrecht, de langste tijd als brigadier. Toen hij drie weken geleden overleed, plaatsten zijn collega’s een advertentie in de lokale krant. De ‘Padre Familias van Paardenveld’ had hen verlaten. Wie als jonge agent het bureau binnen liep, kreeg het direct van collega’s te horen. Dat is Ries en als je problemen hebt kun je bij hem terecht. Agenten met huwelijksproblemen gingen even een sjekkie roken met Ries. Gelazer met de kinderen? Ries was er. Wanneer een agent door omstandigheden even geen nachtdiensten kon draaien, vertelde hij dat aan Ries. Die gaf de planner een seintje: „Geef die jongen maar even geen nachtdiensten.” En als Ries het zei, was het geregeld.

„Het is gek, maar ik kwam er pas na zijn overlijden achter hoe belangrijk mijn man voor veel mensen is geweest”, vertelt Wil Schoeree. Ries was een bescheiden man. Zoon Wesley: „Als hij thuiskwam, was hij er voor ons, voor zijn familie.” Wil: „Als ik vroeg hoe het werk was geweest, zei Ries ‘goed’ of ‘leuk’. Het werk was dan afgesloten.” Zoon Patrick: „Op zijn werk waren de collega’s op Paardenveld zijn familie. Thuis waren wij dat.”

Familie laat je niet in de steek, vond Ries Schoeree. Hij hoorde bij bureau Paardenveld. Was er hemelsbreed vierhonderd meter vandaan geboren en wilde niet weg. Na 25 jaar als brigadier kwam hij eens op een selectiedag, om promotie te maken. Vroeg in de middag ging thuis ineens de deur open. Schoeree was weggelopen. Al die onzin hoefde van hem niet. „Laat me lekker brigadier blijven, met mijn jongens.”.

Schoeree werkte sinds twee jaar ‘binnen’ op bureau, nadat hij in een knokpartij verzeild was geraakt en besefte dat hij toch echt te oud was geworden voor het straatwerk. Drie weken geleden overleed de 62-jarige Schoeree aan kanker. Bij zijn uitvaart reed de wagen met zijn kist erin door een enorme haag agenten, nog eenmaal de binnenplaats op van het bureau naar Ries’ rokershoekje. Zijn vriend Frans Beekwilder keek uit het raampje van de volgauto: „Al die agenten stonden strak in de houding. Over bijna alle wangen biggelden tranen.”

Onlangs vond Wil een schriftje op de slaapkamer. „En vergeet niet de auto over te schrijven op jouw naam”, had Ries geschreven. En ze moest blijven lachen. „Wil, je blijft de vrolijke Wil die je altijd was. En je zet straks gewoon de kerstboom op.”