‘Apetrots dat wij dit soort zorg mogelijk maken’

Hans van Putten (62) is initiatiefnemer van Thomashuizen en Herbergiers, kleinschalige woonvoorzieningen voor mensen met beperkingen.

Foto Katrijn van Giel

Door

Ambitie

„Ik leefde voor de reclame. De nieuwste campagne of het binnenslepen van een klant. Ik was continu op reis, ging uit eten met relaties. Allemaal buitenkant, denk ik nu. Het ging nergens over. Zonder Thomas was ik een van die te rijke snelle reclamejongens geworden.”

Keerpunt

„Thomas werd ziek toen hij vijf was. Het begon met epileptische aanvallen, later bleek dat er sprake was van een syndroom. Zijn ontwikkeling ging achteruit. Ik kwam in een andere wereld; van ziekenhuizen, diagnoses, onzekerheid. Op zijn veertiende ging Thomas in een instelling wonen. Niet lang daarna ben ik uit de reclame gestapt. Ik kon het werk niet meer serieus nemen.”

Ergernis

„Ik begon een adviesbureau in de zorg. Doordeweeks luisterde ik naar de vergezichten van de bestuurders van instellingen; in het weekend zag ik de praktijk – waarin er nauwelijks tijd was om met Thomas te gaan wandelen. Dat gaf kortsluiting. Ik was ontevreden over de zorg voor Thomas en – opnieuw – over mijn eigen rol. ‘Zit ik weer dingen mooi te maken’, dacht ik.”

Droom

„Op een avond bedacht ik de Thomashuizen. Kleinschalig, betrokken, weinig overhead. Zo kwam ik op een franchiseformule met kleinschalige woonhuizen voor verstandelijk gehandicapten, geleid door inwonende zorgondernemers, een echtpaar bijvoorbeeld. Vanaf dat moment was ik bezeten.”

Tegenslag

„Het heeft me veel gekost om de Thomashuizen van de grond te krijgen. Tijd, energie en uiteindelijk mijn vermogen. We hadden vijftig huizen nodig om uit de kosten te komen. Ik was naïef, dacht dat iedereen mijn droom deelde. Het jaar 2006 was dramatisch. Ik raakte in conflict met de bouwers van enkele panden, dat eindigde bijna met mijn faillissement. In datzelfde jaar overleed Thomas. Ik kon niet meer.”

Loslaten

„Sinds 2007 heeft Annemieke Bambach de dagelijkse leiding overgenomen. We hebben nu 116 Thomashuizen en 20 Herbergiers, woonhuizen voor mensen met dementie. Dit jaar starten we ook met thuiszorg voor deze groep: Herbergier Thuis. Het was spannend om iemand naast me te krijgen, ik moest ruimte maken. Maar het is prettig om niet meer alleen te vechten. Zonder haar had ik het niet gered.”

Trots

„De zorgondernemers in het huis waar Thomas woonde, zeiden een keer: ‘Als we Thomas wakker maken dan zien we aan zijn ogen of het een goede dag of een helm-dag wordt’. Dat is voor mij waar het om draait. Zij kenden hem en pasten de dag op zijn behoeften aan. Dat is zorgen. Dat kun je niet in regels vatten. Dat lukt niet als er elke dag een andere begeleider is. Ik ben apetrots dat wij dit soort zorg mogelijk maken.”

Symbool

„Thomas’ dood was vreselijk, maar ook een opluchting. Hij had zware toevallen en veel pijn. Toen hij stierf zag je de verkramping uit zijn lichaam verdwijnen. Als een Thomashuis of een Herbergier een jaar open is, krijgen ze een kopie van een schilderij van Thomas, als een soort kwaliteitsstempel. Als Thomas er hangt, is het goed.”

    • Brenda van Osch