De media kraaien oproer, het kabinet volgt gedwee

De Telegraaf en de NOS verzonnen een volkswoede die er niet was. En het kabinet maakte toen een knieval. Kwalijk, vindt Rob Goossens.

Het kan soms een paar happen duren voordat je door hebt dat de bakker het zout is vergeten. Zo kwam ik er ook veel te laat achter dat er iets mist in het ‘eerlijke verhaal’ van VVD en PvdA.

Neem het feit dat er meer geld naar Griekenland gaat. Dat werd in de media breed uitgemeten als gebroken verkiezingsbelofte. Maar die maatregel was natuurlijk onafwendbaar.

Het eerlijke verhaal zou zijn geweest: ‘sorry jongens, dit moest nu eenmaal. Zelfs met de PVV erbij was dit gebeurd.’

Maar dat eerlijke verhaal kwam er niet. Waarom niet? Uit angst voor de media.

Ook het afschaffen van de zorgtoeslag was eigenlijk onvermijdelijk. Bijvoorbeeld omdat liefst 80 procent van alle Nederlanders er een beroep op doet. Toch bracht de maatregel de Nederlandse bevolking in opperste staat van paraatheid. Even was iedereen reservist.

Na een voorspelbaar toneelstukje, vonden Diederik Samsom en Mark Rutte snel een uitweg: het nivelleren gaat gewoon door, maar heet nu anders. Het monster dat zorgtoeslag heet, mag blijven leven. En de media zagen dat het goed was.

Het duurde even voordat ik doorhad dat de volksoproer zorgvuldig was geregisseerd door de NOS en De Telegraaf. De aanpassingen van het regeerakkoord waren dan ook een knieval voor de media, niet voor de bevolking. Dat vind ik een zeer kwalijke ontwikkeling.

Journalistiek is absoluut geen moeilijk métier. Afgelopen weekend hadden we een relletje gehad over een woningbouwcorporatie die zogenaamde ‘halalwoningen’ aanbood in Amsterdam. Wat echter nauwelijks media-aandacht kreeg, was dat een corporatie uit het zuiden des lands maandag bekendmaakte woningen te hebben aangepast aan de wensen van Oost-Europeanen.

Ik weet zeker dat één telefoontje naar de PVV genoeg zou zijn geweest om een nieuw opstootje te construeren. Het had me een uurtje werk gekost en ik had er wellicht de voorpagina van een landelijke krant mee gehaald. Maar ik deed het niet.

Plots werd ik onpasselijk van de gedachte aan zoveel voorspelbaarheid. Het persbericht ligt nu in mijn digitale vuilnisemmer.

„Verzet begint niet met grote woorden maar met kleine daden”, schreef Remco Campert in 1969. Het naoorlogs verzet kenmerkt zich dezer dagen juist door het eerste. Het lijkt wel alsof de media zich de Erfenis Van Pim Fortuyn zodanig aantrekken dat ze het zich permitteren een niet-bestaande volkswoede uit hun duim te zuigen. De voelsprieten van de media staan permanent op standje-PVV. Als er geen monster is, dan verzinnen we er gewoon een. Daaraan maakt niet alleen de gehate Telegraaf zich schuldig, maar ook de fatsoenspolitie van de NOS.

Mijn verzetsdaad van deze week – het niet bellen van de PVV – heeft waarschijnlijk weinig invloed op de loop van de geschiedenis. Maar wie weet is er een groepje journalisten met dezelfde naïeve ideeën over de opdracht van de journalistiek. Wellicht kunnen enkele kleine daden tot iets moois leiden.

Rob Goossens (21) is parlementair verslaggever en commentator voor diverse media.