Column

Spoor 4

Eigenlijk wilde ik op Den Haag Hollands Spoor wat forenzen ondervragen over het verdwijnen van de rechtstreekse intercity naar Brussel. Tot 9 december vertrekt die nog. Vanaf spoor 4.

Daar tref ik een zee van bloemen en kaarsjes aan. Dat is waar: op dit perron is zaterdag de 17-jarige Rishi door een politiekogel gedood. Ik zie Marlboropakjes met briefjes erin. Halveliterblikken bier met uitgedrukte peuken. Flessen sterke drank. Een geplastificeerd papier met het verhaal dat Rishi een jongen met een gouden hart was, die serieus een opleiding deed, en dat de politie het niet goed wist te ‘hendelen’.

Vanwaar toch die neiging om te willen getuigen? Op al die stoeptegels en muren woekeren teksten. Zelfs in een hoek van het vertrekbord van spoor 4 staan naam en sterfdatum van Rishi gestift. ‘Rust zacht Bro.’ ‘My Twin 4ever.’ En ook: ‘FACK THE POLICE!’

De perrontegels zijn een verlengstuk van het internet geworden. Het zijn posts met dezelfde stijlkenmerken en dezelfde functie: de anonieme eenling die zich uitschreeuwt tegen een publiek van onbekenden. Eén stoeptegel is door de politie in beslag genomen. Foto’s ervan circuleren op internet: ‘The cop will die. #Promise. –x– Nish. Rust Zacht Pop.’ Met hashtag erbij, alsof deze ‘Nish’ het op twitter schrijft. Het handschrift is rond, wat kinderlijk.

De politie zegt deze doodsbedreiging zeer serieus te nemen. Waarom deze tegelspreuk letterlijk nemen, en ‘FACK THE POLICE’ niet? Hevig geëmotioneerde jongeren gebruiken nu eenmaal heftige taal. ‘We houden kk veel van yo.’ Of wil de politie een signaal afgeven, en op dit minimale vergrijp al stevig reageren, om ergere escalatie te voorkomen?

Twee jongens met zwarte petten stoten elkaars gebalde vuisten en omhelzen elkaar. Hoe ze over de doodsbedreigingen denken , vraag ik ze. „Ik kan wel begrijpen dat ze zoiets opschrijven”, zegt een van de jongens. „Ik ben ook kwaad op de politie.” Maar de schietende agent bedreigen? „Ze weten niet eens wie hij is, toch?”

Dan mengen ze zich in een discussie met een groep meiden. Een getuige zou hebben gezien dat Rishi z’n handen in de lucht had gestoken, lazen ze op internet. Getuigen, geruchten, gissingen. Op de perronbankjes zitten jongeren te roken, en er gaat een whiskyfles rond. Even later beweert iemand dat het ook een afgeketste kogel tegen de grond kan zijn geweest. Dan had de agent niet gericht geschoten.

De politie houdt zich hier trouwens afzijdig. Bij de roltrappen staan wat extra spoorwegbeveiligers. Waarom is de politie zo traag met het vrijgeven van de feiten? Er zijn toch camerabeelden? Nu voedt ze alleen maar speculaties, op internet en op stoeptegels.

De trein naar Brussel arriveert – moet ik niet aan het werk? – maar dat komt me nu futiel voor.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.