Milking

De eerste stap is de duurste stap: koop een videocamera.

De tweede stap is de makkelijkste stap: zoek een vriend die zich verveelt.

De derde stap is de meest alledaagse stap: haal een pak melk bij de supermarkt op de hoek. Negeer de straatkrantenverkoper voor een keer, morgen krijgt hij weer iets van je, het gaat om de melk.

Voor we verder gaan: als je nog niet weet waar dit naartoe gaat; je loopt achter op een nieuwe trend. Shame on you. Probeer je leven te beteren, je kunt niet altijd aan de zijkant blijven leven.

En verder…

4. (Je weet nu dat er stappen gezet moeten worden) Zet de videocamera aan (rec) en vraag de vriend of hij zonder te aarzelen het pak melk over zijn hoofd wil gooien. Het liefst op een plek waar veel mensen zijn. Je hebt hoe dan ook publiek nodig.

Probeer de ejaculatie van melk en welvaart niet geil te vinden, concentreer je enkel op de video die je maakt. Het moet in een paar seconden gebeuren, er zitten mensen op te wachten; hoe meer “milking” hoe beter. Er zal snel sprake zijn van een trend.

Als er een persoon opstaat die iets nieuws doet of bedenkt wordt hij doorgaans gezien als een gek. Zodra er een iemand is die hem kopieert en er weer iemand is die hem kopieert verandert de solitaire gek in een voorganger, een voorbeeld, een trendsetter. Een paar jongens uit Newcastle gooien in een beweging een pak melk over hun kop, ze filmen het tafereel, je ziet het en je denkt: verrek, hoe kan je de dag beter beginnen dan met douche van een paar liter verse melk over je ongewassen kop? De enige gedachte die overblijft: je wilt dit ook.

Op de Rietveld Academie gooiden de studenten dagelijks blikken verf (het verbeelden van de kunst), literpakken rode wijn (iets met het geloof en vruchtbaarheid) en zakken marshmallows (tegen de veramerikanisering) over hun behaarde hoofden, dit alles uit de naam van de kunst, waardoor het een beetje vervelend was. “Milking” daarentegen ziet er zo heerlijk ontspannen en opwindend uit.

Vanmorgen stond ik er bij de stoplichten voor mijn huis samen met een pak biologische Arla-melk klaar voor. Tot ik in een oogwenk op de zijkant van het pak las: “Arla, dat voelt goed.”

Er was meteen geen lol meer aan; het moet namelijk een beetje vies voelen.