Michiel Ceulers toont lef en volop experimenteerdrift

Michiel Ceulers: Back once Again (Forever). T/m 22 dec. bij Galerie Julliètte Jongma, Gerard Doustraat 128a, Amsterdam. Wo t/m za 13-18u. Inl: juliettejogma.com ****

Hier is iets verdwenen, dat zie je direct. Weggetrokken, gestript. Daardoor bieden de schilderijen die Michiel Ceulers dezer dagen bij Galerie Juliètte Jongma exposeert, een opmerkelijke ervaring: het voornaamste waar je aan denkt, als je deze doeken bekijkt, is aan wat Ceulers heeft weggehaald – noem het een negatieve kijkervaring. Maar het klopt wel. Eerst bracht Ceulers een onderlaag van dunne verf aan, daarover heen zette hij een raster van schilderstape. Daar weer overheen volgden twee lagen verf, eerst een witte, dan een blauwe of een roze. Vervolgens trok hij de tape eraf. Het resultaat is opmerkelijk: niet alleen blijft die tape in je gedachten rondspoken (wat nog wordt versterkt doordat de verfblokjes zijn ‘kromgetrokken’ in de richting waarin Ceulers het tape scheurde), ook weet Ceulers een vorm van minimalisme te bewerkstelligen die zo rauw en ruw is dat het nauwelijks nog iets met het werk van Schoonhoven en de zijnen te maken lijkt te hebben.

Maar met wat dan wel? Precies daar wordt het ook interessant. Toen Ceulers vorig jaar de Rijksakademie verliet, gold hij als een van de grote schildertalenten, die wellustig met de vorm en de inhoud van een schilderij durfde te experimenteren. Dat is ook precies wat Ceulers op deze tentoonstelling doet. Daarbij heeft hij welbewust een forse tegenstelling gecreëerd: hij gebruikt het sobere, kale, minimalistische grit als stevig, bijna rigide kader waarin zijn vormexperimenten kunnen floreren. Ceulers gaat daarin prettig ver: niet alleen schept hij door de manier waarop hij zijn verf opbrengt een aangename, bijna verleidelijke diepte in zijn doeken (waardoor ze in de verte soms zelfs aan De Kooning doen denken), hij snijdt ook stukken uit ‘mislukte doeken’ en hangt die afzonderlijk op, waarbij het schilderij bijna uit zijn kader lijkt te glibberen.

Bovendien krijgt ieder doek een lijst van bordkarton, gaten naar voren, waardoor ook het spel met aan- en afwezigheid nog eens wordt aangezet. Daardoor blijft Ceulers’ werk prikkelen: waar je verwacht te worden gevangen in een net van minimalisme, word je mee gesleurd in een joyride langs verschillende schilderkunstige vormen en technieken. Dat het ene doek daarbij een stuk beter is dan het ander is Ceulers vergeven; zijn lef en experimenteerdrift, juist in de schilderkunst, vergoeden veel.