Fightclub

Om de Nederlanders uit 2012 te kunnen duiden hoeven we alleen maar naar de bestseller top 60 van het CPNB te kijken. De ranglijst van de bestverkochte boeken wordt gedomineerd door boeken bedoeld voor ‘niet lezers’. Boeken over SM, over het seksleven en de verslavingen van een oud-voetballer of over het gevoelsleven van een hooligan.

Om de Nederlanders uit 2012 te kunnen duiden hoeven we alleen maar naar de bestseller top 60 van het CPNB te kijken. De ranglijst van de bestverkochte boeken wordt gedomineerd door boeken bedoeld voor ‘niet lezers’. Boeken over SM, over het seksleven en de verslavingen van een oud-voetballer of over het gevoelsleven van een hooligan.

Hooligans – het is geen nieuws – houden van slaan en geslagen worden

Gisteren stelde deze krant Yoeri Kievits voor, auteur van de bestseller Rotterdam Hooligan. Yoeri is een heel gevaarlijke Feyenoord-hooligan. Zo stond hij ook op de paginagrote foto. Met de armen over elkaar en de benen wijd voor de Rotterdamse Kuip, capuchon over het hoofd.

In zijn boek geeft hij de lezer ‘een uniek inkijkje in de psyche van de hooligan’. Hooligans – het is geen nieuws – houden van slaan en geslagen worden. En verder van snuiven, drinken en soms ook voetbal. Maar ze houden vooral van elkaar. Van het unieke groepsgevoel.

Tot zover de verhaallijn.

Ik kende Yoeri een beetje van Pauw & Witteman, die voor de veiligheid van Yoeri en zijn vrienden de uitzending waarin hij te gast was een uurtje hadden vervroegd. Yoeri wekte daar op z’n zachtst gezegd een gevoelsarme indruk. Hij keek strak voor zich uit en gaf korte antwoorden.

Het geweld en de vechtpartijen waren „een bewuste persoonlijke keuze”. Maar er zat wel een gedachte achter. Gewone mensen hadden niets te vrezen, de confrontatie werd gezocht met groepen met dezelfde intenties. Yoeri vergeleek de groepsdynamiek onder Feyenoord-hooligans met stammen uit de oertijd. Een verhaal over ‘mannen en krijgers’ moest voor duiding zorgen.

Een psychiater – toevallig ook aan tafel om over Jasper S. te praten – begon over het groepsgevoel van ‘de Huzaren’.

Yoeri: „Goed gezegd.”

De levenswijze deed denken aan de film Fightclub, waarin mannen samenkomen om met elkaar te vechten om zo te ontsnappen aan ‘de sleur van het burgerbestaan’.

Gisteren leerde ik dat Yoeri naast schrijver ook directeur/eigenaar van een steigerbouwbedrijfje is. Zijn vriendin is psychiatrisch verpleegkundige. Haar analyse volgens Yoeri: „Ze vindt mij niet gek.”

Ik weet niet in welke inrichting de vriendin van Yoeri werkt – misschien werkt ze te hard, dat kan ook – maar voor de meeste andere mensen is het duidelijk dat ze een hoop huiswerk mee naar huis heeft genomen.

Yoeri over mentaliteit die hij zijn zoontje tijdens de opvoeding probeert bij te brengen: „Altijd je kin omhoog, borst in de lucht, je eer hoog houden. Toont iemand respect voor je dan toon je respect terug. Schoffeert iemand jou, dan schoffeer je hem.”

Oog om oog, tand om tand, net als bij de Hunnen.

Op TV Rijnmond vond ik beelden van de boekpresentatie. Zijn ouders kregen het eerste exemplaar van Rotterdam Hooligan. Ze zaten op de eerste rij. Een moeder met een bril en een vader met een baard. Aan hen had het niet gelegen, dat zag je meteen. De andere stamleden waren er ook. Jongens met sportschoollijven vol tatoeages, net als Yoeri met een lege blik in de ogen. Vreemd genoeg gaven ze elkaar kusjes in het voorbijgaan. Daarover stond dan weer niets in dat boek.