De VN moeten vanavond Palestina wat verder helpen

Om het vredesproces in het Midden-Oosten nieuw leven in te blazen, moeten de lidstaten van de Verenigde Naties vanavond vóór een resolutie stemmen die de status van Palestina verandert, betogen Gro Harlem Brundtland en Jimmy Carter.

Als de recente raketaanvallen op Israël en de Israëlische luchtaanvallen op Gaza ons iets geleerd hebben, dan is het wel dat de status-quo in het Midden-Oosten geen veilige keuze is voor de Palestijnen en de Israëliërs.

In het tegenwoordige politieke klimaat is het hoogst onwaarschijnlijk dat bilateraal overleg tussen Israël en de Palestijnen opnieuw van start kan gaan. Om deze dynamiek te veranderen, is er heel wat meer nodig. Bij The Elders zijn wij van mening dat het juiste moment voor actie er aankomt: wanneer de Palestijnen een resolutie zullen indienen om hun status bij de Verenigde Naties te veranderen.

Vanavond worden de lidstaten van de Verenigde Naties gevraagd te stemmen over een resolutie die Palestina een nieuwe status zou geven: die van non-member observer state, een belangrijke verandering ten opzichte van de bestaande observer entity-status. Wij raden alle leden ten sterkste aan om vóór deze resolutie te stemmen.

Critici zeggen dat de Palestijnse president Abbas de provocatie opzoekt door naar de Algemene Vergadering toe te gaan en dat hij het vertrouwen ondermijnt en zich niet concentreert op de weg naar vrede. Wij zijn het hier niet mee eens.

Deze stemming gaat over mensenrechten en een rechtstaat, en is geheel in lijn met de vastberadenheid die de Verenigde Staten, Europa en de rest van de wereld al decennialang aan de dag leggen voor vrede in het Midden-Oosten, een vrede waarin een levensvatbare Palestijnse staat letterlijk zij aan zij zal staan met Israël. Deze resolutie is een rechtmatige, vreedzame, diplomatieke actie die een logisch gevolg is van eerdere VN-resoluties en internationaal recht.

Maar wij beseffen dat deze resolutie gevoelig ligt en zijn ons ervan bewust dat veel landen overwegen om niet of zelfs tegen te stemmen.

Als deze resolutie het niet haalt, betekent dat waarschijnlijk het einde van een tweestatenoplossing en stevenen we af op een éénstaatoplossing, met onzekere en potentieel rampzalige gevolgen voor zowel Israëliërs als Palestijnen.

Wat zijn de gevolgen van een éénstaatoplossing? Israël zal de Westelijke Jordaanoever annexeren en Palestijnen dezelfde rechten moeten geven als Israëlische burgers krijgen. Dit is een onwaarschijnlijk model, omdat de Joden uiteindelijk hun meerderheid in het land kwijt zullen raken. Een andere optie is dat Israël de niet-Joodse bevolking bepaalde rechten ontneemt. Beide opties vormen geen erkenning van het recht van de Palestijnen op vrijheid en waardigheid, noch bieden ze een veilig, democratisch thuisland voor het Joodse volk.

De overgrote meerderheid van de wereldbevolking, onder wie veel Israëliërs en Palestijnen, is van mening dat een tweestatenoplossing de meest stabiele weg is naar vrede in het Midden-Oosten. Een brede steun voor deze resolutie zou dit wijdverbreide gevoel bevestigen.

Een maand geleden stonden wij samen op de Olijfberg in Oost-Jeruzalem. We bezochten daar het Augusta Victoria-ziekenhuis, een uitstekend Palestijns medisch centrum waar kankerpatiënten behandeld worden. Ook al ligt het ziekenhuis slechts op een paar kilometer afstand van de rest van de Westelijke Jordaanoever, het is voor de Palestijnen enorm gecompliceerd om alleen al toegang te krijgen tot de daar verleende zorg.

Vanuit het hooggelegen ziekenhuis hadden we een verhelderend uitzicht over de enorme Israëlische nederzettingen, die zich gestaag uitbreiden over de Westelijke Jordaanoever, en ook over de ijzeren hekken, de hoge muren en de wegen die een steeds grotere scheiding vormen tussen de Joden en de Arabieren.

Het aantal nederzettingen in Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever neemt in snel tempo toe. Het feit dat er nu al ruim 500.000 Israëlische settlers voorbij de Groene Lijn wonen, is een schending van het internationaal recht. Het aantal settlers is sinds de Oslo-akkoorden in 1993 verdubbeld. Er zijn nog duizenden meer settlerwoningen gepland of in aanbouw.

Niet alleen is het in Oslo bereikte vredesproces een halt toegeroepen, de situatie gaat snel achteruit. Terwijl Palestijnse families hun huizen uit worden gezet, waarna deze vernietigd worden, bouwen Israëlische settlers gestaag door aan hun nederzettingen. En hiermee wordt de oprechtheid van de belofte om Palestijnen hun land te geven steeds verder afgebrokkeld. Aan het eind van ons bezoek konden we niets anders dan concluderen dat de situatie nog nooit zo slecht is geweest als nu.

Een aanvaarding van deze resolutie betekent dat de tweepartijenoplossing gewaarborgd wordt en de kans op toekomstige onderhandelingen toeneemt. Wij hopen verder dat andere VN-lidstaten zullen afzien van de dreigementen om de Palestijnen financieel of anderszins te straffen voor het indienen van deze resolutie. Dit is een VN-procedure waar zij recht op hebben.

Sommige partijen stellen voor om de stemming uit te stellen. Dit is echter een verkapte manier om niets te doen. De datum van 29 november is opvallend: exact 65 jaar geleden, op 29 november 1947, keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties immers een resolutie goed om twee staten te vestigen in het mandaatgebied Palestina.

Zowel de Israëliërs als de Palestijnen zijn moe en gedesillusioneerd. Deze situatie vraagt om moedig internationaal leiderschap. We weten dat veel Israëliërs onze mening delen en ook inzien dat het nodig is om de tweestatenoplossing nieuw leven in te blazen. Dit is de oplossing die vrede kan brengen en is daarom van cruciaal belang voor Israël.

Wij doen een extra verzoek aan de meest invloedrijke landen – de Verenigde Staten, de Europese Unie en de Arabische landen – om vóór deze resolutie te stemmen en zo de tweestatenoplossing in leven te houden, voordat het te laat is.

Gro Harlem Brundtland was minister-president van Noorwegen toen de Oslo-akkoorden daar in 1993 ondertekend werden. Jimmy Carter was de 39ste president van de Verenigde Staten en zat aan de onderhandelingstafel voor de Camp David-akkoorden en het vredesverdrag van 1979 tussen Egypte en Israël. Beiden zijn lid van The Elders, een groep onafhankelijke wereldleiders die zich inzet voor vrede en mensenrechten.