Alicia Keys in allerlei stijlen

U.S. singer Alicia Keys performs during the MTV European Music Awards 2012 at the Festhalle in Frankfurt November 11, 2012. REUTERS/Kai Pfaffenbach (GERMANY - Tags: ENTERTAINMENT) REUTERS

popAlicia Keys. Girl On Fire ***

In de popmuziek is sprake van ambivalentie. De consument wil losse liedjes downloaden en luisteren, maar artiesten willen een complete cd maken. Want dat geldt pas als een volledig werkstuk. Anderzijds zijn er ook artiesten die zulke gefragmenteerde cd’s leveren dat er van samenhang geen sprake meer is: aan elk liedje werkt een andere producer, songschrijver, band, gastzanger.

Dat is vooral de aanpak bij cd’s van hitzangers Rihanna en Katy Perry, waar het aantal medewerkers dat van een middelgrote speelfilm benadert. Ook voor de nieuwe opnamen van Alicia Keys werd niets aan het toeval overgelaten. De beste songschrijvers, de meest vooraanstaande producers en inventiefste beatcreators werden ingevlogen voor Girl On Fire, Keys’ eerste cd sinds het succesvolle The Element Of Freedom (2009) en haar monsterhit Empire State Of Mind met rapper Jay-Z.

Alicia Keys (New York, 31) heeft sinds haar debuut Songs In A-Minor, in 2001, haar stijlvolle aanpak steeds behouden. De begaafde pianiste en soulzangeres koos nooit de makkelijkste weg. Daarom is het toepasselijk dat ze nu werkte met talent uit meerdere windstreken: de populaire Britse zangeres/songschrijfster Emily Sandé bijvoorbeeld, en producer Jamie Smith van het Londense trio The XX, dat dromerige popmuziek combineert met een onderstroom van zware beats.

Bij Alicia Keys leiden de uiteenlopende bijdragen niet tot een verbrokkeld resultaat. Keys’ cd is als een diner met wisselende gangen. Ze biedt kleine gerechten, in de vorm van intieme pianostukken, pakt uit met een vuurwerk aan stijlen in Brand New Me, maakt een knieval voor de doorsneesmaak, in de zware hiphop van Girl On Fire, en verrast met deinende ritmes in reggaedessert Limitedless. Afsluiter 101, geschreven met Sandé, is een melancholiek afscheid.

Alicia Keys biedt de piano vaak de hoofdrol, maar gebruikt hier ook grilliger elementen. Zo verkent Keys, met haar lichtvoetige soulstem, hier de buitengebieden van het soulgenre: met bizardere elektronica dan haar collega’s, en grilliger melodieën. Keys vraagt iets van de luisteraar, maar die zwenkt graag met haar mee.