Column

Verwonderadressen

Campingeigenaar Michael van Deurzen reed me in zijn auto over het terrein en probeerde te verbergen dat hij huilde. Kort daarvoor was Camping Maaszicht in Kerkdriel gisterochtend door de politie „hermetisch afgesloten” voor een grootscheeps onderzoek. Ze waren al om half vijf gekomen.

Er was wat permanente bewoning van mensen die geen goedkope huurwoning konden krijgen, „dat moet ik toegeven”, zei Van Deurzen, toen we de zoveelste forse schotelantenne passeerden. En de brandveiligheid moest beter, daaraan werkte hij dan ook allang met de brandweercommandant. Zelf vond hij het terrein ook wat rommelig. Maar van de ruim veertig jaar oude stacaravannetjes, de meeste nog in bezit van de eerste eigenaren, moesten ze met hun nieuwe regels afblijven, verdomme.

Even daarvoor had burgemeester Dick de Cloe tijdens ‘een persmoment’ in het gemeentehuis zijn ‘interventieproject’ toegelicht. Achter hem, op powerpoint, stonden keurig de namen van zijn negen ‘ketenpartners’: faciliterende opsporingsdiensten en bureaucratie, van Openbaar Ministerie tot Belastingdienst. De Cloe bleek bedreven in geestverruimende bestuurstaal. Zo draaide de operatie vandaag om „verwonderadressen”.

Verwonderadressen. Adressen waarover het gezag zich verwondert. „Waarbij men zich afvraagt of daar wat aan de hand kan zijn”, zei de burgemeester. Adressen dus waar één of meer van de ‘ketenpartners’ wel eens rond zou willen neuzen.

Er staan 290 caravans op Maaszicht en 50 waren er nu gepromoveerd tot ‘verwonderadres’. Urenlang werd een inderdaad slordige camping daarom uitgeroepen tot ‘veiligheidsrisicogebied’: tachtig opsporingsambtenaren, preventief fouilleren, zelfs een politieboot die de rivier bewaakte alsof alle campinggasten zwemmend zouden vluchten.

Mocht dat zomaar? Een politiewoordvoerder in het gemeentehuis vond van wel, maar bleef nogal vaag over het waarom: „iets” dat op de camping „met wapens” zou zijn voorgevallen: veiligheidsrisico.

Maar wat? Misschien dat gedoe bij ‘Sophie’s Choice’ – een café genoemd naar een oorlogstrauma. Daar stond anderhalf jaar geleden iemand buiten met een wapen te zwaaien. Het café hoort alleen niet bij de camping, en de man met het wapen was geen campinggast.

De actie van gisteren leverde geen wapens op. Ook geen drugs, illegalen of wietplantages. Wel wat mensen met belastingschulden, samen nog geen tiende van die van één topadvocaat. Er zijn daarom zeven auto’s en vier stacaravans in beslag genomen.

Geen grote vangst, bij zoveel machtsvertoon.

Dick de Cloe (PvdA) was vorig jaar als waarnemend burgemeester aangesteld door de Commissaris van de koningin van Gelderland. Hij moest een eind maken aan een verziekte bestuurscultuur in de overkoepelende gemeente Maasdriel. In het dorp zelf noemen ze het oude bestuur gewoon corrupt.

„Handhaving behoort te zijn zoals handhaving behoort te zijn”, zei de burgemeester. Om dit te onderstrepen keerde hij een camping voor de onderklasse binnenstebuiten.

‘Operatie Schoon Schip’, noemen ze dat in Maasdriel.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.