In het paradijs van de Paashaas

De vijf legendes; kindervariant van The Avengers

Rise of the Guardians / De vijf legendes. Regie: Peter Ramsay. Met de stemmen van: Alec Baldwin, Hugh Jackman, Jude Law, Chris Pine, Isla Fisher / Jack Wouterse, Vincent Croiset, Bracha van Doesburgh. In: 122 bioscopen.

De animatiefilm Rise of the Guardians brengt een aantal mythische figuren samen die in Amerika waarschijnlijk bekender en populairder zijn dan in Nederland. De Kerstman en de Paashaas kennen we wel, net als het Zandmannetje (Klaas Vaak), maar Jack Vorst en de Tandenfee zullen de meeste kinderen weinig zeggen. En dan zijn er nog het Mannetje in de Maan en de schurk Git(zwart), beter bekend als de Boeman (Boogeyman).

Als Git de melktanden steelt die de Tandenfee elke nacht inzamelt, dromen inruilt voor nachtmerries en hij ook dreigt met het verstoren van het werk van de Kerstman en de Paashaas worden de diverse ‘legendes’ bij elkaar geroepen. Zij moeten het geloof van kinderen in hun bestaan bewaken door de boosaardige Git te verslaan. Probleempje: lastpak Jack Vorst twijfelt of hij wel wil meedoen.

Rise of The Guardians, die ook in Nederlands nagesynchroniseerde versie wordt uitgebracht als De vijf legendes, is gebaseerd op de boekenreeks The Guardians of Childhood van illustrator, schrijver en filmmaker William Joyce. Toen zijn dochtertje hem vroeg of de Kerstman en de Paashaas bevriend waren, ontstond het idee voor de boeken.

Grote delen van de film, die van donker naar licht gaat, zien er prachtig uit, met voor elke ‘legende’ een eigen sfeer en kleurstelling: Jack Vorst koelblauw, rood voor de Kerstman, groen voor de Paashaas, lichtbruin voor het Zandmannetje en natuurlijk zwart voor Git. Vooral de scènes die zich afspelen in het land van de Paashaas zijn adembenemend. Zijn thuisbasis is een paradijselijk oord, een ongerepte oase om je aan te laven, met diepgroene tuin, kleurige planten en bontgekleurde rivieren waarin de paaseieren geverfd worden.

De boodschap van de film, een kindervariant op The Avengers, lijkt te zijn dat het buitengewoon rampzalig is als kinderen hun geloof in de Kerstman of welk fictief wezen dan ook verliezen. Zij geven hoop, maar op wat precies wordt niet echt duidelijk. Kinderen zijn hier synoniem voor onschuld, en hun verwonderde blik op de wereld moet koste wat kost beschermd worden. Het maakt de film behoorlijk sentimenteel. Daartegenover staat de les dat kinderen kunnen leren hun irrationele angsten te controleren en overwinnen. Nogal verwarrend, een film die zowel geloof als ratio propageert.