Herzog onder de grond

Cave of Forgotten Dreams. Regie: Werner Herzog. In: 13 bioscopen.

Werner Herzogs documentaire Cave of Forgotten Dreams lag bijna twee jaar op de plank, voordat de film de bioscoop nu bereikt. Geeft niet: de rotstekeningen in de grot van Chauvet in Frankrijk die hij mocht filmen zijn 32.000 jaar oud. Dan maakt die paar jaar ook niet uit.

Maar in filmtermen is het wel lang. Herzogs 3D-film ging in februari 2010 in première op het filmfestival van Berlijn, tegelijk met Pina, de dansdocu van Wim Wenders. Op dat moment leek 3D nog dé toekomst van de cinema te vertegenwoordigen, maar inmiddels is die belofte al behoorlijk verbleekt.

Pina trok veel meer aandacht, maar de film van Herzog is beter en sympathieker. Waar Wenders alles uit de kast haalde om de danskunst van Pina Bausch volkomen onnodig (want die dansen zijn al sterk genoeg) van een glanslaagje te voorzien, gebruikt Herzog de digitale 3D-techniek om de kijker de illusie te geven dat hij de grot daadwerkelijk kan betreden, en er een poosje kan ronddwalen. Simpel, maar dat werkt heel goed.

Ondertussen filosofeert Herzog er vrijelijk op los op de voice-over – hij is veelvuldig zelf in beeld, terwijl hij ondertussen ook nog als zijn eigen geluidsman functioneert. Zo beweert hij dat de rotstekeningen gezien kunnen worden als protocinema; bij het flakkerende licht van toortsen zouden deze dierentekeningen weleens als bewegend beeld kunnen zijn overgekomen. Aardig idee, al doet Herzogs sympathieke geouwehoer wat af aan de beelden.