Bij de psych 1

Het bed kost zestig euro per uur. Maar dan heb je ook wat. Je gaat liggen, sluit je ogen, opent ze, ziet een stukje plafond, leert een nieuwe – je eigen? - taal spreken. Misschien omdat als je naar het plafond kijkt en er niks voor je zit, je de dingen beter ziet.

Ik vond mijn psycholoog via een vriendin, wat eigenlijk niet zou mogen, iets over neutraal terrein, maar van deze psycholoog mocht het toch. Het is moeilijk te zeggen wanneer het zover met je is dat je naar de psycholoog gaat. Er gaat eerst jaren aan ontkenning vooraf en om aan te komen op de plek waar je kunt erkennen dat je in de ontkenning zit, heb je nou net die psycholoog nodig: enfin.

Wat er precies gebeurt bij de psych is moeilijk te duiden. Toen ik er voor het eerst binnen liep dacht ik: wat ben ik volwassen. Erken ik toch even dat ik in de ontkenning zit. Het naar de psych toegaan genas mij dus al en maakte van mij in een klap een verstandig mens, eentje die alleen maar wat losse schroefjes hoeft aan te draaien. Geen hamerwerk dus.

Maar na een maand zei de psych dat ik voortaan twee keer in de week zou komen, en ik zou niet meer op een stoel tegenover haar zitten, maar liggen op het bed dat al die tijd al in de kamer stond (en ik nooit eerder had opgemerkt). Dat klonk als een opwaardering en devaluatie in een. Twee keer in de week? Was het er zo slecht met me aan toe? Maar ik was toch zo verstandig? Liggen, dat leek me dan wel weer wat: in de ogen van een ander ben je naakt. En soms is naakt te naakt. In de ogen van een plafond daarentegen ben je niet meer dan een mens onder een plafond. Een niks. Van het goede soort.

Wordt vervolgd, denk ik.

    • Sophie van der Stap