Hotelrecensie

Bij de ingang van het gloednieuwe Andaz Hotel aan de Prinsengracht in Amsterdam heette een charmante jonge vrouw mij welkom met de breedste glimlach die zij kon opbrengen voor mannen van mijn leeftijd.

Ik had in dit vijfsterrenhotel een stijve portier verwacht die me beleefd, maar afstandelijk zou bekijken om me vervolgens door te verwijzen naar de incheckbalie.

Maar bij Andaz is alles anders, legde deze vrouw mij uit. Geen portiers meer, geen liftboys, geen balie. Ze vroeg me of ik een nieuwe hotelgast was. „Nee”, zei ik, „ik wilde zomaar wat rondkijken.”

Ze liet me haar iPad zien. „Als u nu hotelgast was”, zei ze, „zou ik u uitnodigen om plaats te nemen in het zitje in de lobby en dan zou ik bij u komen met mijn iPad en al uw noodzakelijke gegevens opnemen. Het inchecken gebeurt dus bij mij. En de rest ook. Ik ben verantwoordelijk voor uw binnenkomst en ik begeleid u vervolgens naar uw kamer om daar een en ander uit te leggen. Aan het einde van het verblijf kunt u bij mij uitchecken en met creditcard betalen. Cash kan ook, maar bij een andere collega.”

Ze had er geen enkel bezwaar tegen als ik op mijn gemak een kijkje wilde nemen. Ik vroeg me af waarom ik dat zo graag wilde, ik was voor de krant toch geen hotelrecensent geworden?

Lijkt me trouwens best een nuttig beroep: elke week een scherpe recensie over hotels in alle soorten en maten, in binnen- en buitenland. Niet alleen de sjieke, maar ook de shabby hotels, dus ook dat hotelletje in Sneek waar ik eens midden in de zomer op de bovenste verdieping zonder airconditioning een hittegolf moest doorstaan; ik droomde er ’s nachts niet meer, ik hallucineerde. Graag verstrek ik de gegevens over dit hotel en andere hotels in Nederland waar mijn levenseinde sneller in zicht kwam dan ik verwacht had.

Wat mij het Andaz Hotel binnendreef, leek een mengeling van nieuwsgierigheid en heimwee. Heimwee naar de centrale, openbare bibliotheek die hier gevestigd was en in 2007 naar een nieuw gebouw aan de Oosterdokskade verhuisde.

Bewoners van het Amsterdamse centrum missen ‘hun’ oude bibliotheek nog steeds. Voor hen had die nieuwe bibliotheek er niet hoeven komen – de tocht ernaartoe kost hun een half uur extra. Het was een oud, versleten gebouw aan de Prinsengracht en er viel wel eens een zwerver in slaap, maar het had ook de intimiteit die bij een goed boek hoort. De nieuwe bibliotheek is fraai, maar klinisch.

Ik voelde enige melancholie toen ik door de ruimtes van het Andaz Hotel liep. Alleen de contouren van de vroegere bibliotheek zijn nog enigszins te traceren, verder is alles veranderd. Waar je nu aan de bar een glaasje witte wijn (Schouwen-Druiveland, Pinot Blanc uit Zeeland, zeven euro per glas) kunt drinken, was vroeger de leeshoek gevestigd. De nonchalant geklede lezer is vervangen door de Amerikaanse zakenman in donker pak die losjes met collega’s converseert.

Nog maar anderhalf jaar geleden woedde er een fikse brand in het achterdeel van het leegstaande gebouw. Nu heeft Marcel Wanders, de befaamde interieurontwerper, Andaz uit de as laten herrijzen als een spectaculaire feniks. Zijn stijl op de begane grond is zwaar en voornaam, soms neigend naar protserigheid, maar het smalle, hoge atrium en de kamers zijn elegant en schitterend afgewerkt. Prijs per nacht: vanaf 300 euro.

Ik kijk naar de voorgaande alinea en zie plotseling mijn toekomst: hotelrecensent.