Het zijn tedere vertellingen

Winston Yellen treedt vrijdag op tijdens het Le Guess Who-festival in Utrecht. De zanger is nog onbekend, maar staat op het punt door te breken. „Concerten vind ik nog eng.”

Muziekjournalist

Dit is het allereerste interview met zanger/muzikant Winston Yellen, uit Colorado Springs, Colorado. Van Yellen, voorman van de band Night Beds, is nog geen cd te koop; hij heeft nog nauwelijks opgetreden. Maar de voortekenen zijn gunstig: Yellens muziek, vanaf februari verkrijgbaar, zal een behoorlijk aantal mensen gelukkig maken. Zijn liedjes zijn tedere vertellingen, voortgestuwd door viool, akoestische gitaar en pedal steel-guitar, met mysterieuze vrouwenzang op de achtergrond. Yellens desolate falsetstem, die breekbaar inzet maar krachtig uithaalt, wekt onmiddellijk bekoring in betoverende nummers als Borrowed Time en Wanted You In August.

Vrijdag treedt Yellen op met zijn band Night Beds tijdens het Le Guess Who-festival in Utrecht, dat bekendstaat om een goede neus voor ontluikend talent. Behalve Night Beds spelen er veelbelovende namen in uiteenlopende genres, als folkduo Birdt, het zwaarwichtige The Soft Moon, het verstild elektronische Dam Mantle en garagerockzanger Ty Segall.

Achter Night Beds’ tedere liedjes schuilt een gerafelde ziel, blijkt tijdens een telefoongesprek, met Yellen thuis in Amerika. Yellen (23) woont in Nashville. „Daar ben ik op mijn negentiende naartoe verhuisd om te studeren. Maar ik ben met studeren gestopt omdat ik alleen nog maar muziek wilde maken.” Nashville is een muziekstad, bekend als bakermat van country&western en nu als hoofdkwartier van Jack White en zijn platenlabel Third Man Records. Maar dat is voor Yellen niet de charme van de stad. „Ik hou eigenlijk niet van de Nashville, ik hou niet van de gladde country&western en ik ben niet cool genoeg voor de scene van Jack White. Ik hang rond in de trieste buurten, in trieste bars. Die zijn er ook, maar je moet ze weten te vinden. Daar zit ik graag, met de losers en professionele drinkers, de mensen die geen muziek maken. Dat zijn mijn mensen.”

Yellen praat snel en lacht veel. Hij is zenuwachtig, zegt hij, omdat hij normaal gesproken nogal teruggetrokken leeft. „Ik vind het raar om zo over mijn muziek te praten.” Volgend jaar zullen vele tournees en interviews volgen, ter ondersteuning van zijn debuut Country Sleep. Hoe rijmt hij dat met zijn verlegenheid? „Ik begin aan het idee te wennen”, zegt Yellen. „Dit is een ommekeer in mijn leven. Ik hoef niet meer als kelner te werken en in mijn auto te wonen; ik ga optreden in Europa waar ik nog nooit geweest ben. En dat terwijl ik een paar jaar geleden nog van het podium werd gejouwd bij een talentenjacht op school.

„Wie weet ben ik volgend jaar terug achter de bar. Ik ben realistisch. Mijn muziek wekt nu verwachtingen, maar het kan in een oogwenk weer voorbij zijn. Zo gaat het in de muziekbusiness, toch? Misschien koopt alleen mijn oma vijf exemplaren van Country Sleep, en dat is het dan. Of we blijken geen goede band te zijn, kan ook. Maar ik geniet van de kans die ik krijg. Veel mensen in Nashville dromen hiervan.”

De liedjes op zijn plaat gaan over misfits en buitenbeentjes. Daar schaart hij zichzelf ook onder, zegt hij. „Ik schrijf over mijn gevecht met drank, met zelfdestructie. Het lijkt tegenstrijdig dat daar tedere en lieve liedjes uit voortkomen. Maar dat is de beloning die kunst geeft: dat je eigen ellende nog iets oplevert. Misschien ook voor anderen, die hetzelfde meemaken. Daarom treed ik met mijn liedjes naar buiten.

„Ik had nog nooit een optreden gedaan. Ik zat altijd thuis muziek te maken, in mijn eentje. Nu mensen de muziek horen, willen ze dat ik kom optreden. Ik moet hier nog mee leren omgaan. Zo rook ik eigenlijk niet, maar ik werd zo zenuwachtig tijdens de fotosessie dat ik een sigaret van de fotografe nam. Concerten vind ik nog eng. Als ik er eenmaal sta, gaat het goed; het is de voorbereiding die nerveus maakt. Ik moest leren hoeveel glazen je kunt drinken voordat je het podium opgaat: genoeg om niet meer zenuwachtig te zijn, maar niet zo veel dat je fouten maakt. Hoeveel glazen dat zijn? Twee whisky is precies goed. Een in de kleedkamer, en een op het podium.

„Omdat ik vaak falset zing, moet ik goed voor mijn stem zorgen. Op tournees drink ik geen zuivel of bier. Bier verstopt je keel. Mijn stem wordt er mannelijk van. En dat is niet de bedoeling.”

Night Beds treedt op: 30/11 Le Guess Who-festival. Le Guess Who? wordt gehouden van 29/11 tot 2/12, op diverse locaties in Utrecht.