De kleine belegger

Ik was bij de ‘Dag van De Belegger’, een twee dagen durend evenement in een halletje van de RAI in Amsterdam. Het was bedoeld voor de particulier, de kleine belegger. Mensen die voor hun lol handelen in aandelen en beleggingsproducten. Een paar jaar geleden was ik er ook al eens, toen moest er nog entree betaald worden. Dat durfde de organisatie niet meer.

Grootste attractie op de beursvloer was de stand van RTL7, het kanaal waar ze in de vrije tijd op afstemmen. De deskundigen wisselden elkaar af achter de desk. Hele verhalen over ‘een mooie rit naar boven maken’, ‘geld aan de zijlijn parkeren’ en ‘het juiste momentum kiezen’.

Overheersende gedachte: ‘Het ergste is voorbij, 2012 kan een mooi instapmoment zijn.’

Eromheen mannen van middelbare leeftijd. Mannen met snorren, mannen met een paraplu in de hand, mannen met linnen tasjes vol folders om de schouder, mannen die heel vies een kroket eten.

Eerste gedachte: droeftoeters.

Ze stonden erbij, ze luisterden en ze maakten een allesbehalve levendige indruk.

Eentje zei dat hij als hij thuiskwam de hele avond naar de koersen op het internet zat te staren. Hij wilde wel stoppen met de verschrikkelijke hobby, maar het was het verkeerde moment. Het was wel zo dat hij de vrouw had gezegd om te bezuinigen. In wezen was beleggen een ander woord voor gokken, maar met die mening stond hij alleen.

Wat bleef hangen was het gescharrel.

Mannen die een gratis pak koffie bij de stand van Douwe Egberts dankbaar in de tas stopten, samen met de gratis balpennen van ABN AMRO en de stressballetjes van Randstad. Dieptepunt: de man die een greep deed op het bord met gratis chocolaatjes en de volle hand in de binnenzak van het colbert liet glijden.

En dan die gesprekken.

Over aandelen met potentie.

Over kopen en verkopen.

Over de verschrikkelijke crisis.

Er kwamen meisjes, ingehuurde studentes, in goudkleurige badpakken voorbij. Ze deelden folders uit voor een beleggingsproduct, iets met een gouden toekomst.

Na afloop had ik een tas vol waardeloze cadeaus: heel veel folders, zeven balpennen en een netje met chocolademunten. Het had iets viezigs, ik wilde mijn handen wassen. Naast me bij de wastafels op het toilet stond een man zijn snor te kammen. Ik had dat nog nooit gezien.

Hij zei dat hij een presentatie moest geven over edelmetaal.

Hij belegde alles wat hij over had in zilver.

Zijn kam was ook van zilver.

Toen hij klaar was met zijn snor zei hij: „Zo, ik ben weer snormaal.”

De koers van zilver kon je iedere dag volgen op internet of in de krant. Behalve in nrc.next, want daarin reserveren ze geen pagina voor beurskoersen. Dat maakt het ook een fijne krant. Het is bladvulling, geen service. Wie doe je daar in 2012 nog een plezier mee? Een paar snormalen, en verder niemand.