Vrolijke Boerenmusical

Boer Zoekt Vrouw is afgelopen, maar de deelnemers pruttelen nog wat na. Zo zochten boerin Henrieke en haar gewezen lover Bert afzonderlijk van elkaar de media, om te vertellen hoe hun romantische weekend naar Parijs daadwerkelijk was geweest. Op televisie hadden wij moeten kijken naar een dagenlange marteling. Zwijgend aten zij crêpes, werden ze afgezet door elke straatverkoper en zaten ze met hangende schouders in een draaiend theekopje in Disneyland Parijs. Het was erg, voor Bert en Henrieke, maar zeker ook voor de kijker, die lijdzaam moest toekijken hoe twee viriele, jonge mensen die elkaar alle hoeken van hun Parijse hotelkamer hadden moeten laten zien, elkaar helemaal naar de tering verveelden.

Maar Bert kwam deze week met een verdedigingspleidooi. Hij was helemaal niet de nurkse, afstandelijke boomstronk die naast Henrieke door Parijs had geslenterd. Ze hadden ook heel leuk over zijn werk gepraat. Toen de KRO in de smiezen kreeg dat het tussen hen niks zou worden, hadden ze de boel zo gemonteerd dat wij wekenlang naar een aromantische horrorkomedie konden kijken.

Niet netjes van de KRO, vond Bert. Zo kregen de mensen een verkeerd beeld van hem. Nu weet natuurlijk iedereen met zes seconden tv-ervaring dat men de beelden altijd manipuleert. Tv-makers willen een zo interessant mogelijk programma maken, en dat je daarvoor weleens wat moet knippen en plakken, is een logische tv-wet.

Maar al deze commotie is wel wrang, omdat de KRO zelf wekenlang zeurde over de manier waarop De Wereld Draait Door de boeren presenteerde. Dat programma had smakeloos gesproken over de boeren. Over smaak valt inderdaad te twisten – Sanne Wallis de Vries haar uitspraken zijn niet altijd even hilarisch – maar als vier miljoen mensen naar je kijken, dan ben je onderwerp van gesprek. De impact daarvan zal door de boeren onderschat zijn, dat geloof ik meteen. Maar het is een beetje huichelachtig van de KRO om te klagen over de beeldvorming in andere programma’s, wanneer zij de boeren ook gewoon gebruiken om een voor hen zo aantrekkelijk mogelijk verhaal te vertellen. En als Bert en Henrieke in dat verhaal neergezet worden als het meest aseksuele koppel van de Champs-Élysées, dat is dan maar zo. Ze wilden niet eens in die theekopjes zitten, zei Bert. Dat moest van de productie.

Dat is televisie, beste Bert. Ik zou er maar verre van blijven. De KRO kan wel zeggen goed voor je te zorgen, maar je bent uiteindelijk ook maar een figurant in hun Vrolijke Boerenmusical. Een musical waarin jij helaas de stomste rol toegewezen hebt gekregen.