Pia heeft weer zin om dingen te doen

In Het Dorp kreeg Pia van de Burgt weer leven om zich heen. Stilzitten is er niet meer bij. Ze werkt in een chocolaterie en gaat binnenkort trouwen.

Pia van de Burgt kon na een brommerongeluk niet meer lopen. Foto’s Flip Franssen

Pia van de Burgt keek zes jaar lang televisie. Ze deed verder niks, ging nergens heen, ondernam niets. Langzaam raakte ze afgestompt. Ze zat in een verpleeghuis omdat ze na een brommerongeluk niet meer kon lopen, tussen de bejaarden. Een man had ze niet en haar familie kon niet voor haar zorgen. Ze lijdt aan posttraumatische distrofie.

Zeven jaar geleden kreeg ze een plek in Het Dorp in Arnhem. „Ik kreeg weer leven om me heen. Hoorde vogeltjes fluiten en kreeg weer zin om dingen te doen.” Ze is 44 jaar en leeft van een WAO-uitkering, 75 procent van het salaris dat ze tot haar 31ste verdiende als verpleegkundige. Daarvan betaalt ze maandelijks 675 euro netto als eigen bijdrage voor de zorg, de huur en het eten dat ze krijgt in deze AWBZ-instelling. Bovenop de AWBZ-premie die op haar inkomen wordt ingehouden.

Pia is niet iemand om stil te zitten. Ze heeft altijd plannen en ideeën en opvattingen. Ze heeft een soort glijplank die ze ’s ochtends vroeg onder haar achterste schuift om uit bed in de rolstoel te glijden. Dan is ze niet afhankelijk van anderen. Kan ze zelf koffie zetten en de katten voeren. Zo doucht ze ook elke dag: met de glijplank op de douchestoel. „Als ik afhankelijk was van de medewerkers, zou ik maar drie keer per week douchen. Weinig? In het verpleeghuis mocht het maar een keer per week.”

En ze vindt bijvoorbeeld dat veel medebewoners van Het Dorp veel zuiniger met energie kunnen omgaan: omdat ze zelf de gas- en lichtrekening niet betalen, laten ze dag en nacht het licht en de kachel branden.

Sinds een aantal jaren doen haar handen het weer. Eerst ging ze in het atelier in Het Dorp aan de slag, maar dat ging vervelen. Nu werkt ze in het atelier van Mousset, een chocolaterie. Vier keer per week pakt ze chocola in en versiert ze bonbons. Ze maken dezer dagen 18.000 chocoladeletters. Ze verdient er niks mee. „Maar het is fijn om onderdeel te zijn van een team.”

In februari gaat Pia van de Burgt trouwen. Met een medebewoner van Het Dorp. Een voormalige chauffeur, van 58 jaar, die hersenletsel opliep bij een verkeersongeluk. Ze zijn heel verliefd.

Het liefst zou Pia weer werken voor geld, al weet ze dat ze voor een werkgever onaantrekkelijk is omdat ze soms moet afhaken als ze veel pijn heeft. „Toen ik Diederik Samsom hoorde zeggen dat werkgevers een aparte ruimte voor mensen met een beperking moeten inrichten, was ik beledigd.”