Moord op de Duitse bankier Herrhausen

NRC van 30 november

Op donderdag 30 november 1989 werd de president van de Deutsche Bank, Alfred Herrhausen, gedood bij een bomaanslag. NRC Handelsblad kon er die dag nog mee openen. ‘De politie zoekt de dader in kringen van de ultra-linkse Rote Armee Fraktion’.

De vernuftig geplaatste bermbom trof de bestuursvoorzitter van de grootste bank van wat toen nog West-Duitsland heette – de Muur was net gevallen – toen hij in zijn auto naar zijn werk reed in Bad Homburg, een buitenwijk van Frankfurt. ‘De bom zou aan een fiets zijn bevestigd en van 150 meter afstand tot ontploffing zijn gebracht. De Westduitse bondskanselier Helmut Kohl heeft de aanslag veroordeeld „als een lafhartige en beestachtige moord”.’

De links-extremistische RAF, naar haar oprichters ook wel Baader-Meinhofgroep, deed in 1970 voor het eerst van zich horen. In de ‘Duitse Herfst’ van 1977 sloeg de ‘tweede generatie’ toe, onder andere met de moord op topman Jürgen Ponto van de Dresdener Bank en de ontvoering van en moord op werkgeversvoorzitter Hanns-Martin Schleyer. De nooit gevonden daders van de aanslag op Herrhausen behoorden vermoedelijk tot de ‘derde generatie’.

„De gepantserde Mercedes van de bankier is „in een vuurbal” omhooggeslingerd en compleet verwoest”, schreef correspondent J.M. Bik de volgende dag. „Op het dichtbij de plaats van de aanslag gevonden ontstekingskastje was een briefje geplakt met het opschrift ‘Kommando Wolfgang Beer’ en het merkteken van de RAF (een ster en een kalasjnikov-machinegeweer).”

Daags voor de aanslag had bondskanselier Helmut Kohl zijn plan voor eenwording van de Bondsrepubliek en de DDR gepresenteerd. Het hoofdartikel van NRC op 29 november ging daar over. ‘De Duitse eenheid komt met grote stappen onontkoombaar dichterbij. (..) Tegenhouden van het proces van eenwording, op basis van welke argumenten ook, heeft weinig zin’.

Economieredacteur Roel Janssen schreef in de necrologie dat Herrhausen ‘geloofde in een terugkeer van wat hij ‘de Bismarcktijd’ noemde, waarin Duitsland een centrale rol speelde bij de stabiliteit van Europa’.